و هر كه در آسمان و زمين است بترسد و بميرد
إِلَّا مَنْ شاءَ اللَّهُ
مگر آنك خداى تعالى [ خواهد ] « 1 » يعنى شهيدان ، و قيل جبرئيل و ميكائيل و اسرافيل و عزرائيل از فرشتگان ، و ادريس پيامبر از آدميان ، و قيل خازنان بهشت و دوزخ و حوران و ولدان ،
وَ كُلٌّ أَتَوْهُ داخِرِينَ
و همه آيند گردن دهندگان .
( 87 )
وَ تَرَى الْجِبالَ تَحْسَبُها جامِدَةً
و بينى كوه را دروا ، و پنداريش كه ايستاده « 2 » است بر جا ،
وَ هِيَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحابِ
و وى مىرود همچون رفتن ابر در هوا ،
صُنْعَ اللَّهِ الَّذِي أَتْقَنَ كُلَّ شَيْءٍ
اين صنع آن خداى است كه محكم آفريد همه چيزها ،
إِنَّهُ خَبِيرٌ بِما تَفْعَلُونَ
وى است به هر چه مىكنند دانا . ( 88 )
مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ
هر كه آرد ايمان
فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها
وى را « 3 » خوبى است از وى به هر دو جهان ،
وَ هُمْ مِنْ فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ آمِنُونَ
و ايشانند از بيم آن روز ايمنان . ( 89 )
وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَكُبَّتْ وُجُوهُهُمْ فِي النَّارِ
و هر كه آرد كفر و طغيان ، نگوسار افكنده شود « 4 » به رويها « 5 » در دوزخ سوزان ؛
هَلْ تُجْزَوْنَ إِلَّا ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ
و جزا داده نشويت ، مگر آنچه مىكرديت . ( 90 )
إِنَّما أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ رَبَّ هذِهِ الْبَلْدَةِ الَّذِي حَرَّمَها
بگو يا محمد : من فرموده شدم « 6 » ، كه عبادت آرم ؛ خداى اين شهر را كه دادش حرمت ،
وَ لَهُ كُلُّ شَيْءٍ
و مرور است هر چيزى به ملك و ملكت ؛
وَ أُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ مِنَ الْمُسْلِمِينَ
و هستم فرمان ، كه باشم از گردن دهندگان
وَ أَنْ أَتْلُوَا الْقُرْآنَ
و آنك برخوانم قرآن
فَمَنِ اهْتَدى فَإِنَّما يَهْتَدِي لِنَفْسِهِ
هامش
( 1 ) - در هر سه نسخه كلمهء « خواهد » از قلم ساقط شده است ما آن را از تفسير سورآبادى چاپ عكسى بنياد فرهنگ ص 149 افزوديم .
( 2 ) - ن : استاده
( 3 ) - ن : ورا .
( 4 ) - ن و ت : شوند .
( 5 ) - ن : بر رويها .
( 6 ) - ن : شدهام .