وَ اسْمَعُوا
و بشنويت و بپذيريت ؛
قالُوا سَمِعْنا وَ عَصَيْنا
در حال گفتند شنيديم و فرمان برداريم ، و از بعد آن مدتى گفتند نمىپذيريم و ايمان نمىآريم « 1 » . قول ديگر به زبان « 2 » ،
« سَمِعْنا »
گفتند ، [ و ] به دل « 3 » نكردند آنچه « 4 » پذرفتند ؛ اين « عصينا » گفتن بود به دلالت حال ، نه به صريح مقال ؛
وَ أُشْرِبُوا فِي قُلُوبِهِمُ الْعِجْلَ بِكُفْرِهِمْ
و در خورانيده شده دوستى گوساله در دلهاى ايشان ، به كفر و به باطنهاى ايشان
قُلْ بِئْسَما يَأْمُرُكُمْ بِهِ إِيمانُكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ
بگوى يا محمد اگر شما را ايمان است ، و ايمانتان فرماينده به عبادت عجل و قتل انبياست اين چنين فرمان از وى بد فرمان است . ( 92 - 93 )
قُلْ إِنْ كانَتْ لَكُمُ الدَّارُ الْآخِرَةُ عِنْدَ اللَّهِ خالِصَةً مِنْ دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ
بگوى يا محمد اگر شما راست اى جهودان بهشت جاودان ، نزد آفريدگار خلقان ، خاص بيرون « 5 » مصطفى صلى اللّه عليه و سلم و ياران ، آرزو بريت مرگ را و بگوييت يا رب ما را بميران ، اگر هييت راستگويان . ( 94 )
وَ لَنْ يَتَمَنَّوْهُ أَبَداً بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ
و هرگز آرزو نبرند ، و از خداى تعالى مرگ نخواهند ، بدان بديها كه پيش فرستادند ؛
وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ
و خداى تعالى داناست به ظالمان ، رسوا كندشان بدين جهان ، و عقوبت كندشان بدان جهان . ( 95 )
وَ لَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلى حَياةٍ
و هرآينه بيابىشان ، بر زندگانى حريصترين مردمان ؛
وَ مِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا
و نيز از مغان
يَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍ
هامش
( 1 ) - ن و ت : و نمىآريم .
( 2 ) - ن : به زفان .
( 3 ) - ن : و به فعل .
( 4 ) - ن : بدانج .
( 5 ) - ن : برون .