نَحْنُ نَرْزُقُكَ
ماييم روزىدهندهء تو و ديگران
وَ الْعاقِبَةُ لِلتَّقْوى
و پايان كار ستوده مر متّقيان راست ، و گويند يعنى بهشت مر ترسكاران راست . ( 132 )
وَ قالُوا لَوْ لا يَأْتِينا بِآيَةٍ مِنْ رَبِّهِ
و گفتند چرا نمىآرد محمد به ما معجزهاى از خداى خويش چنانك ما مىخواهيم به تعيين ،
أَ وَ لَمْ تَأْتِهِمْ بَيِّنَةُ ما فِي الصُّحُفِ الْأُولى
ا نيامد به ايشان حجّتى در درستى « 1 » دعوى وى به بشارتى كه هست در كتابهاى پيشين .
( 133 )
وَ لَوْ أَنَّا أَهْلَكْناهُمْ بِعَذابٍ مِنْ قَبْلِهِ
و اگر ما ايشان را هلاك كرديمى به عذابى ، پيش از فرستادن رسولى و كتابى ؛
لَقالُوا رَبَّنا لَوْ لا أَرْسَلْتَ إِلَيْنا رَسُولًا
گفتند [ ى ] اى پروردگار ما چرا نفرستادى رسولى به ما ،
فَنَتَّبِعَ آياتِكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَذِلَّ وَ نَخْزى
تا متابعت كرديمى كتاب ترا پيش از آنك خوار گشتيمى « 2 » و رسوا . ( 134 )
قُلْ كُلٌّ مُتَرَبِّصٌ فَتَرَبَّصُوا
بگوى يا محمد كه هر يكى از ما و از شما ، پاينده است عاقبتى را ، شما مىپاييت چنانك مىپاييم ما
فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ أَصْحابُ الصِّراطِ السَّوِيِّ وَ مَنِ اهْتَدى
هرآينه بدانيت ، آنگه كه در وعيد افتيت و بمانيت « 3 » ، كه كيانند خداوندان راه راست ، و رسيدن به مقصد و مقصود مر كراست . ( 135 )
هامش
( 1 ) - اصل : درستى در ، ن و ت : « در » ندارد .
( 2 ) - اصل : گشتى .
( 3 ) - ن : و ما نيت .