ايشان « 1 » ،
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِأُولِي النُّهى
اندرين آيتهاست به حقّ خردمندان .
( 128 )
وَ لَوْ لا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ لَكانَ لِزاماً وَ أَجَلٌ مُسَمًّى
و اگر نبودى قولى پيش از اين از « 2 » پروردگار تو كه عذاب نكند اين امّت را به عذاب استيصال به دنيا ، و اگر نبودى اجل نام برده يعنى قيامت مر تأخير وعيد « 3 » ايشان را به عقبى ؛ بيامدىشان عذاب ناگهان ، و لازم گرفتىشان . ( 129 )
فَاصْبِرْ عَلى ما يَقُولُونَ
صبر كن بر آنچه « 4 » مىگويند كفّار ،
وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ
و خداى را نماز آر « 5 » ، و حمد و تسبيح آر ؛
قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ
پيش از برآمدن آفتاب يعنى نماز بامدادين ،
وَ قَبْلَ غُرُوبِها
و پيش از فرورفتن وى يعنى نماز ديگر به تعيين
وَ مِنْ آناءِ اللَّيْلِ فَسَبِّحْ
و از ساعات شب يعنى نماز خفتن
وَ أَطْرافَ النَّهارِ
و كرانههاى روز يعنى نماز پيشين و نماز شام وقت نيمه شدن ، و وقت بيرون « 6 » رفتن ؛
لَعَلَّكَ تَرْضى
تا هرآينه بدهد ترا خداى تو ، آنچه « 9 » در وى است رضاى تو . ( 130 )
وَ لا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلى ما مَتَّعْنا بِهِ أَزْواجاً مِنْهُمْ
و باز مكن چشمهاى خويش بر آن « 7 » - برخوردارى كه داديم يارانى را از ايشان ،
زَهْرَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا
از آرايشى اين جهان ؛
لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ
تا آزموده گردانيمشان به وى اندر ،
وَ رِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَ أَبْقى
و روزى كرد « 8 » پروردگار تو بهتر و پايندهتر . ( 131 )
وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَيْها
و بفرماى كسهاى خويش را به نماز كردن ، و تو نيز پيوسته باش بر همين آوردن ؛
لا نَسْئَلُكَ رِزْقاً
نمىخواهيم از تو روزى دادن ايشان ،
هامش
( 1 ) - ن و ت : آنان .
( 2 ) - ن و ت : پيش رفته از .
( 3 ) - ن : وعيد عقوبت .
( 4 ) - ن : آنج .
( 5 ) - ن : « آر » ندارد .
( 6 ) - ن : برون .
( 7 ) - ن و ت : بدان .
( 8 ) - ن : « كرد » ندارد .
( 9 ) - ن : آنج .