قرآن ، پيش از آنك رسانيده شود به تو وحى وى به فرمان ،
وَ قُلْ رَبِّ زِدْنِي عِلْماً
و بگوى اى پروردگار من علم من برافزون گردان . ( 114 )
وَ لَقَدْ عَهِدْنا إِلى آدَمَ مِنْ قَبْلُ
و كرده بوديم با آدم پيش از اين عهد
فَنَسِيَ وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً
فراموش كرد و نيافتيم از وى قصد . ( 115 )
وَ إِذْ قُلْنا لِلْمَلائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ
و چون گفتيم مر فرشتگان عالم را ، كه سجدهء تحيّت آريت مر آدم را ؛
فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ أَبى
همه سجده آوردند ، مگر ابليس كه وى نخواست كردن آنچه « 1 » ايشان كردند . ( 116 )
فَقُلْنا يا آدَمُ إِنَّ هذا عَدُوٌّ لَكَ وَ لِزَوْجِكَ
گفتيم يا آدم اين دشمن تو است و دشمن جفت تو است حوّا ،
فَلا يُخْرِجَنَّكُما مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقى
بيرون « 2 » ميارداتان از بهشت چه به رنج افتى از جهت كسب را . ( 117 )
إِنَّ لَكَ أَلَّا تَجُوعَ فِيها وَ لا تَعْرى
مر تراست كه نشوى در وى گرسنه ، و نمانى برهنه . ( 118 )
وَ أَنَّكَ لا تَظْمَؤُا فِيها وَ لا تَضْحى
و نشوى چشنهء آب ، و نمانى به آفتاب . ( 119 )
فَوَسْوَسَ إِلَيْهِ الشَّيْطانُ
وسوسه كردش شيطان ،
قالَ يا آدَمُ هَلْ أَدُلُّكَ عَلى شَجَرَةِ الْخُلْدِ
گفت يا آدم راه نمايمت بر درخت زندگانى جاويدان « 3 » ،
وَ مُلْكٍ لا يَبْلى
و پادشاهى بىضعف و بىنقصان . ( 120 )
فَأَكَلا مِنْها
خور [ د ] ند از آن ،
فَبَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما
پيدا شود مر ايشان را پوشيدنيهاى ايشان ؛
وَ طَفِقا يَخْصِفانِ عَلَيْهِما مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ
و آغازيدند خويش « 4 » را به برگ درخت انجير بهشتى پوشيدن ، و در بستن و پيوستن آن برگها كوشيدن « 5 » ؛
وَ عَصى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى
و لغزيد آدم از فرمان پروردگار ، برگشت بر وى [ حال و ]
هامش
( 1 ) - ن : آنج .
( 2 ) - ن : برون .
( 3 ) - ن : جاودان .
( 4 ) - ن و ت : خويشتن .
( 5 ) - اصل : كوشيدند .