كُلُوا مِنْ طَيِّباتِ ما رَزَقْناكُمْ
و گفتيمشان بخوريت از خوشيها و حلالها آنچه « 1 » روزى داديمتان ،
وَ لا تَطْغَوْا فِيهِ
و مياريت در وى طغيان ؛ يعنى به نسپاسى اين نعمت ، و گويند به گرفتن بر از حاجت « 2 » . و گويند به نگاه داشتن از بهر فردا ، و گويند بستدن از يكديگر به ظلم و اعتدا ؛
فَيَحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبِي
چه واجب شود بر شما خشم من به دو جهان ،
وَ مَنْ يَحْلِلْ عَلَيْهِ غَضَبِي فَقَدْ هَوى
و هر كه واجب شود بر وى خشم من هلاك شود و افتد در دوزخ سوزان . ( 81 )
وَ إِنِّي لَغَفَّارٌ لِمَنْ تابَ وَ آمَنَ
و من آمرزگارم مر آن را كه توبه كند از كفر و معصيت ، و ايمان آرد به صدق اقرار و عقيدت ،
وَ عَمِلَ صالِحاً
و كار نيكو « 3 » كند و طاعت ،
ثُمَّ اهْتَدى
و باز بر راه راست رود يعنى بر سنّت و جماعت . ( 82 )
وَ ما أَعْجَلَكَ عَنْ قَوْمِكَ يا مُوسى
و چون آمد موسى ، پيش از آن هفتاد تن كه برگزيده بودشان به طور سينا ، گفتش چه شتابانيدت از قوم خويش يا موسى . ( 83 )
قالَ هُمْ أُولاءِ عَلى أَثَرِي
گفت ايشان اينك اندر قفاى « 4 » من
وَ عَجِلْتُ إِلَيْكَ رَبِّ لِتَرْضى
و من شتافتم به آمدن به طلب رضاى تو اى خداى من . ( 84 )
قالَ فَإِنَّا قَدْ فَتَنَّا قَوْمَكَ مِنْ بَعْدِكَ
گفت ما آزموده گردانيديم قوم ترا بعد غايب شدن تو ،
وَ أَضَلَّهُمُ السَّامِرِيُّ
و گمراه كردشان سامرى بعد آمدن تو . ( 85 )
فَرَجَعَ مُوسى إِلى قَوْمِهِ غَضْبانَ أَسِفاً
بازگشت موسى به سوى قوم خويش در حين ، خشمناك و غمگين .
قالَ يا قَوْمِ أَ لَمْ يَعِدْكُمْ رَبُّكُمْ وَعْداً حَسَناً
گفت اى قوم من ا نه وعده كرده بودتان پروردگارتان وعدهء نيكو ،
أَ فَطالَ عَلَيْكُمُ الْعَهْدُ أَمْ أَرَدْتُمْ أَنْ يَحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌ مِنْ رَبِّكُمْ
دراز شد بر شما روزگار بعد وعد او ؛
هامش
( 1 ) - ن : آنج .
( 2 ) - اصل : بر آن حاجت .
( 3 ) - ن : نيك .
( 4 ) - ن : اينكاند در قفاى .