19 - سورة مريم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
كهيعص
خداى عزّ و جلّ كافى و هادى و حىّ و عالم و صمد است ، و همهء صفات بسزا مروى را « 1 » ازل تا ابد است . ( 1 )
ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهُ زَكَرِيَّا
اين بيان رحمت پروردگار تو است بر بندهء وى زكريّا . ( 2 )
إِذْ نادى رَبَّهُ نِداءً خَفِيًّا
چون بخواند پروردگار خويش را ، خواندن پوشيده از خلق دور از ريا . ( 3 )
قالَ رَبِّ إِنِّي وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّي
گفت اى پروردگار من ، سست شد استخوانهاى استوار من ،
وَ اشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْباً
و برافروخت پيرى در سر و رخسار من ؛
وَ لَمْ أَكُنْ بِدُعائِكَ رَبِّ شَقِيًّا
و نبودهام هرگز به خواندن تو اى پروردگار من رنجور ، يعنى محروم و مهجور . ( 4 )
وَ إِنِّي خِفْتُ الْمَوالِيَ مِنْ وَرائِي
و من مىترسم از بنى اعمام من ، كه نه ايستند سپس من در دين به مقام من ؛
وَ كانَتِ امْرَأَتِي عاقِراً
و هست زن من نزاينده « 2 » ،
فَهَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ وَلِيًّا
ببخش مرا از نزد خويش دوستى به مقام من ايستنده .
هامش
( 1 ) - ن : مر او را .
( 2 ) - ن : نازاينده .