سفتهاى « 1 » آن فرورفته ، و ديوارها بر سفدها فتاده « 2 » و خفته ؛
وَ يَقُولُ يا لَيْتَنِي لَمْ أُشْرِكْ بِرَبِّي أَحَداً
و وى مىگفت اى كاشكى من به خداى خويش شرك نياوردمى « 3 » ، و اين نعمتها را از وى ديدمى ، نه از خود ديدمى « 4 » . ( 42 )
وَ لَمْ تَكُنْ لَهُ فِئَةٌ يَنْصُرُونَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ ما كانَ مُنْتَصِراً
و نبود مر آن كافر را گروهى كه « 5 » وى را « 6 » نصرت كردندى ، و عذاب خداى تعالى را « 7 » از وى بازگردانيدندى ؛ و نه وى را « 10 » قوّت آن بود كه خويشتن را « 11 » نگاه داشتى ، و خود را در عذاب نگذاشتى .
( 43 )
هُنالِكَ الْوَلايَةُ لِلَّهِ الْحَقِّ
آنجا و آنگاه حكم و ملك خداى حق را بود و بس ، نصرت و معونت از جزى او « 8 » نجويد كس
هُوَ خَيْرٌ ثَواباً
وى بهتر به ثواب آخرت
وَ خَيْرٌ عُقْباً
و بهتر به عاقبت . ( 44 )
وَ اضْرِبْ لَهُمْ مَثَلَ الْحَياةِ الدُّنْيا
و پيدا كن مر ايشان را داستان زندگانى « 9 » اين جهان
كَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ
همچون آبى كه فرستاديمش از آسمان
فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ
نباتهاى زمين به وى آميخته شد ،
فَأَصْبَحَ هَشِيماً
باز خشك شد و شكسته شد و ريخته شد .
تَذْرُوهُ الرِّياحُ
باد بر وى مىبزد ، و وى را « 12 » به هر رويى مىبرد
وَ كانَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ مُقْتَدِراً
و هست خداوند ما ، بر همه چيزى توانا . ( 45 )
الْمالُ وَ الْبَنُونَ زِينَةُ الْحَياةِ الدُّنْيا
خواسته و فرزندان ، هستند آرايش زندگانى اين جهان ؛
وَ الْباقِياتُ الصَّالِحاتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَواباً وَ خَيْرٌ أَمَلًا
و طاعت كه باقى است ثمرت وى ، و خوبى است صفت وى ؛ بهتر به نزد خداى تعالى به ثواب كه
هامش
( 1 ) - ت : سفدها . ن : مانند متن .
( 2 ) - ن : افتاده .
( 3 ) - ن : نياورديمى .
( 4 ) - اصل : ديديمى .
( 5 ) - اصل : گروه كه .
( 6 ) - ن : ورا .
( 7 ) - ن : « را » ندارد .
( 8 ) - از جزوى . .
( 9 ) - اصل : زندگان .
( 10 ) - ن : ورا .
( 11 ) - ن : « را » ندارد .
( 12 ) - ن : ورا .