تن خويش را با آن درويشان كه بامداد و شبانگاه پروردگار خويش [ را ] مىخوانند ، و وى را « 1 » مىخواهند ؛
وَ لا تَعْدُ عَيْناكَ عَنْهُمْ
و مگذردا دو ديدهء تو از ديدار ايشان ، به سوى ديدار اغيار ايشان .
تُرِيدُ زِينَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا
مىخواهى آرايش زندگانى اين جهان ،
وَ لا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنا
و طاعت مدار آن را كه غافل كرديم دل وى را « 4 » از ذكر خويش به خذلان ؛
وَ اتَّبَعَ هَواهُ
و وى هواى خويش را به دم رونده است ،
وَ كانَ أَمْرُهُ فُرُطاً
و كار وى آن است كه وى از حد درگذرنده است .
( 28 )
وَ قُلِ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكُمْ
و بگوى كه حق از پروردگار شماست
فَمَنْ شاءَ فَلْيُؤْمِنْ وَ مَنْ شاءَ فَلْيَكْفُرْ
هر كه خواهد ايمان آرد و هر كه خواهد كفر آرد كه جزاى هر يكى پيداست ؛
إِنَّا أَعْتَدْنا لِلظَّالِمِينَ ناراً أَحاطَ بِهِمْ سُرادِقُها
ما آماده كردهييم كافران را « 2 » آتش سوزان ، كه گرد اندر گيرد مر ايشان را سراپردهء آن
وَ إِنْ يَسْتَغِيثُوا يُغاثُوا بِماءٍ كَالْمُهْلِ يَشْوِي الْوُجُوهَ
و اگر فرياد كنند ، و حال چشنگى خويش ياد - كنند ؛ دهندشان آبى چون خون و ريم ، و گداختهء زر و روى و سيم ؛ كه بريان كند رويها را ، و بريزاند پوستها « 3 » و مويها را ؛
بِئْسَ الشَّرابُ وَ ساءَتْ مُرْتَفَقاً
بد شرابى ، و بد جاى گردآمدن اصحابى . ( 29 )
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ
آنها كه ايمان آوردند ، و عمل صالح كردند ؛
إِنَّا لا نُضِيعُ أَجْرَ مَنْ أَحْسَنَ عَمَلًا
ما ضايع نكنيم مزد نيكوكاران
أُولئِكَ لَهُمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهارُ
آنهااند كه ايشان راست بهشتهاى جاويدان ، مىرود زير كوشكها و درختان ايشان در جويها آبها [ ى ] روان
يُحَلَّوْنَ فِيها مِنْ أَساوِرَ مِنْ ذَهَبٍ
هامش
( 1 ) - ن : ورا .
( 2 ) - ن و ت : مر كافران را .
( 3 ) - ن : پوستها را .
( 4 ) - ن : ورا .