وَ إِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكُمْ
و چون خبر داد پروردگار شما ،
لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ
كه اگر شكر آريت مرا زيادت كنم نعمتهاى شما ؛
وَ لَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذابِي لَشَدِيدٌ
و اگر نسپاسى كنيت عذاب من سخت است بر بردن نعمت به دنيا ، و عقوبت بر نسپاسى به عقبى . ( 7 )
وَ قالَ مُوسى إِنْ تَكْفُرُوا أَنْتُمْ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً فَإِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ حَمِيدٌ
و گفت موسى [ كه ] اگر كافر شويت شما و هر كه در جهان است ، خداى تعالى بىنياز و سزاى حمد خلقان است . ( 8 )
أَ لَمْ يَأْتِكُمْ نَبَؤُا الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ
ا نرسيده است به شما خبر پيشينيان :
قَوْمِ نُوحٍ وَ عادٍ وَ ثَمُودَ وَ الَّذِينَ مِنْ بَعْدِهِمْ
نوحيان و عاديان و ثموديان ، و آنها كه بودند بعد ايشان
لا يَعْلَمُهُمْ إِلَّا اللَّهُ
كه نداند عدد ايشان مگر آفريدگار ،
جاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّناتِ
آمدند به ايشان پيامبران ايشان با معجزههاى بسيار ،
فَرَدُّوا أَيْدِيَهُمْ فِي أَفْواهِهِمْ
دستهاى خويش به دهانهاى خويش به گزيدن بردند ، و از خشم خاييدند . « 1 » و گويند دستهاى خويش به دهانهاى خويش بردند [ و ] خويشتن را از جواب اجابت خاموش كردند . و گويند يعنى دستهاى خويش به دهانهاى انبيا بردند ، و ايشان را از خواندن به توحيد و طاعت خاموش « 2 » كردند
وَ قالُوا إِنَّا كَفَرْنا بِما أُرْسِلْتُمْ بِهِ
و گفتند ما كافريم بدانچه « 3 » شما را بدان فرستادهاند از توحيد و طاعت ،
وَ إِنَّا لَفِي شَكٍّ مِمَّا تَدْعُونَنا إِلَيْهِ مُرِيبٍ
و ما در شكّيم از آنچه « 4 » ما را بدان مىخوانيت در افكننده به تهمت . ( 9 )
قالَتْ رُسُلُهُمْ أَ فِي اللَّهِ شَكٌّ فاطِرِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
گفتند پيامبران ايشان ا
هامش
( 1 ) - اصل : خاييدن ، تصحيح قياسى است . ن : دستهاى خويش به دهانهاى خويش بردند به گزيدن و از خشم را خاييدن .
( 2 ) - ن : خواموش .
( 3 ) - ن : بدانج .
( 4 ) - ن : آنج .