به قومى « 1 » مگر به زبان ايشان ، از بهر بيان ايشان ؛
فَيُضِلُّ اللَّهُ مَنْ يَشاءُ وَ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ
گمراه گرداند « 2 » خداى تعالى هر كرا « 3 » خواهد ، و راه راست دهد آن را كه خواهد
وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
و وى است عزيز در هر چه خواهد ، و صواب كار در هر چه كند . ( 4 )
وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى بِآياتِنا
و فرستاديم موسى را به آيات خويش به فرعون .
و فرعونيان ،
أَنْ أَخْرِجْ قَوْمَكَ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ
و فرموديمش كه بيرون « 4 » آرشان از تاريكىهاى كفر به روشنائى ايمان ؛
وَ ذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّهِ
و پنددهشان به ياد كردن روزگارى كه خداى تعالى بر پيشينيان گذاشت ، مؤمنان را در وى به سلامت داشت ، و كافران را به عقوبت [ بر ] داشت .
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ
اندرين دلالتها و عبرتها است مر هر مؤمنى را كه در محنتهاى خداى تعالى صبور است ، و در نعمتها شكور است . ( 5 )
وَ إِذْ قالَ مُوسى لِقَوْمِهِ اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ
و ياد كن يا محمد چون گفت موسى پيامبر مر قوم خويش « 5 » را ، كه ياد كنيت نعمتهاى خداى تعالى را كه هست بر شما
إِذْ أَنْجاكُمْ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ
چون رهانيدتان « 6 » از فرعونيان ،
يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذابِ
كه عذاب سخت مىچشانيدندتان ؛
وَ يُذَبِّحُونَ أَبْناءَكُمْ
و پسران شما را بسمل مىكردند ،
وَ يَسْتَحْيُونَ نِساءَكُمْ
و زنان شما را در بندگى و بردگى مىآور [ د ] ند
وَ فِي ذلِكُمْ بَلاءٌ مِنْ رَبِّكُمْ عَظِيمٌ
و در آن معاملت ايشان « 7 » با شما از خداى تعالى بر شما بلاى بزرگ بود ، و در رهانيدن خداى تعالى مر شما را از آن بر شما از وى عطاى بزرگ بود . ( 6 )
هامش
( 1 ) - اصل : به قوم .
( 2 ) - ن و ت : گمراه كند .
( 3 ) - ن : آن را كه .
( 4 ) - ن : برون .
( 5 ) - ن : قومش .
( 6 ) - اصل : رهانيت .
( 7 ) - ن : آنان .