آمد مروى را « 1 » كه وى دشمن خداوند است بدان سبب كه « 2 » بر كفر مرد ، بيزارى ستد از وى و به عقوبتش سپرد ؛
إِنَّ إِبْراهِيمَ لَأَوَّاهٌ حَلِيمٌ
و بود ابراهيم ، خداى ترس و حليم . ( 114 )
وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُضِلَّ قَوْماً بَعْدَ إِذْ هَداهُمْ حَتَّى يُبَيِّنَ لَهُمْ ما يَتَّقُونَ
و خداى تعالى حكم نكند به گمراهى آمرزش خواهندگان كافران ، بعد آنك راه راست دادشان به ايمان ؛ تا آنگاه كه پيدا كندشان كه از چه پرهيز كردنى است ، يعنى آمرزش خواستن مشركان ماندنى است ؛
إِنَّ اللَّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ
چه خداى تعالى به هر چيزى داناست ، و علم بر كمال مرور است . ( 115 )
إِنَّ اللَّهَ لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
خداوند جهانآفرين ، مر وى را « 3 » ست پادشاهى آسمان و زمين ؛
يُحْيِي وَ يُمِيتُ
وى زياند ، و وى ميراند ؛
وَ ما لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصِيرٍ
و نيست مر شما را به جز « 4 » خداوند تعالى به خود پذيرنده ، و نصرتكننده . ( 116 )
لَقَدْ تابَ اللَّهُ عَلَى النَّبِيِّ وَ الْمُهاجِرِينَ وَ الْأَنْصارِ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُ فِي ساعَةِ الْعُسْرَةِ
پذرفت خداى تعالى توبهء رسول و مهاجريان و انصاريان ، آنها كه متابعت كردند رسول را صلى اللّه عليه و سلم در غزو « 5 » تبوك كه در وى دشوارى و تنگى بود در مركب و آبونان ،
مِنْ بَعْدِ ما كادَ يَزِيغُ قُلُوبُ فَرِيقٍ مِنْهُمْ
از پس « 6 » آنك نزديك بود كه بگرايستى دلهاى گروهى « 7 » از ايشان به بازگشتن به خانومان ،
ثُمَّ تابَ عَلَيْهِمْ إِنَّهُ بِهِمْ رَؤُفٌ رَحِيمٌ
بازداشتشان بر آن توبه كه وى است رحمتكننده و بخشاينده بر بندگان . ( 117 )
هامش
( 1 ) - ن : ورا .
( 2 ) - ن : بدانكه .
( 3 ) - ن : ورا .
( 4 ) - ن : جز .
( 5 ) - ن : غزوهء .
( 6 ) - ن : سپس .
( 7 ) - اصل : گروه .