تَعْلَمُ
و آموختت آنچه « 1 » نمىدانستى آن ،
وَ كانَ فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكَ عَظِيماً
[ و ] فضل خداى تعالى بر تو عظيم است ، و اين بيان منّت به وحى و تعليم است . ( 113 )
لا خَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِنْ نَجْواهُمْ
بهتريى نيست در بسيارى از رازگويان ايشان ،
إِلَّا مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ
مگر آن كسى كه فرمايد به صدقهء درويشان ،
أَوْ مَعْرُوفٍ
يا كردارى نيك « 2 » به حقّ مؤمنان ،
أَوْ إِصْلاحٍ بَيْنَ النَّاسِ
يا به صلاح آوردن فسادى كه افتاد ميان مردمان ؛
وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ
و هر كه اين كند از بهر رضاى پادشا ،
فَسَوْفَ نُؤْتِيهِ أَجْراً عَظِيماً
هرآينه بدهيم مزد بزرگ مر او را . ( 114 )
وَ مَنْ يُشاقِقِ الرَّسُولَ مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُ الْهُدى
و هر كه خلاف كند مر پيغامبر را از بعد پديد آمدن هدايت و بيان ،
وَ يَتَّبِعْ غَيْرَ سَبِيلِ الْمُؤْمِنِينَ
و برود جز به راه مؤمنان ،
نُوَلِّهِ ما تَوَلَّى
بما نيمش به آنچه « 9 » خود را اختيار كرد از كفر و عصيان ،
وَ نُصْلِهِ جَهَنَّمَ وَ ساءَتْ مَصِيراً
و درآريمش به دوزخ و بد جاى دوزخ سوزان . ( 115 )
إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ
خداى تعالى شرك را « 3 » نيامرزد ، و بيامرزد هر چه جز آن است مر آن را كه خواهد ،
وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالًا بَعِيداً
و هر كه به خداى تعالى شرك آرد ، گمراه شد گمراهى « 4 » دور از حق كه با حق هيچ نزديكيى « 5 » ندارد . ( 116 )
إِنْ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ إِلَّا إِناثاً
نمىپرستند به جزى خداى تعالى مگر آن چيزهايى « 6 » را كه به نزديك ايشان مادهاند ، يعنى بتان را كه لات و عزّى و منات نامهاى مؤنّث نهادهاند ، [ و ] بعضى « 7 » ملائكه را مىپرستند و ايشان مر ملائكه را بنات اللّه نام نهادهاند « 8 » .
وَ إِنْ يَدْعُونَ إِلَّا شَيْطاناً مَرِيداً
و نمىپرستند مگر ديو را كه وى است
هامش
( 1 ) - ن : آنج .
( 2 ) - ن و ت : « نيك » ندارد .
( 3 ) - ن : « را » ندارد .
( 4 ) - اصل : گمراه .
( 5 ) - ن : نزديكى .
( 6 ) - ن : مگر چيزهايى .
( 7 ) - اصل : بعض .
( 8 ) - ن : نام دادهاند .
( 9 ) - ن : آنج .