تَأْلَمُونَ فَإِنَّهُمْ يَأْلَمُونَ كَما تَأْلَمُونَ
اگر شما دردمند مىشويت ايشان نيز دردمند مىشوند ،
وَ تَرْجُونَ مِنَ اللَّهِ ما لا يَرْجُونَ
و از خداى تعالى شما آن « 1 » اميد مىداريت كه شان « 2 » نمىدارند ؛
وَ كانَ اللَّهُ عَلِيماً حَكِيماً
و خداى تعالى داناست به وجوه مصلحت ، حكيم است همه كارهاى وى به حكمت . ( 104 )
إِنَّا أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ
ما وحى كرديم به تو قرآن از بهر بيان حق ،
لِتَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ
تا حكم كنى ميان خلق ؛
بِما أَراكَ اللَّهُ
بدانچه « 3 » آموختت خداوند ،
وَ لا تَكُنْ لِلْخائِنِينَ خَصِيماً
و مباش مر خائنان را يعنى مر قوم طعمة بن ابيرق « 4 » سارق منافق را در خصومت يارمند . ( 105 )
وَ اسْتَغْفِرِ اللَّهَ
و آمرزش خواه از قصد بريدن دست زيد بن السّمين جهود در اين تهمت ، به گفتار قوم طعمة ؛
إِنَّ اللَّهَ كانَ غَفُوراً رَحِيماً
چه خداى تعالى آمرزنده است ، و بر بندگان بخشاينده است . ( 106 )
وَ لا تُجادِلْ عَنِ الَّذِينَ يَخْتانُونَ أَنْفُسَهُمْ
و دفع مكن از آنها كه با خويشتن خيانت مىكنند ،
إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ مَنْ كانَ خَوَّاناً أَثِيماً
چه خداوند تعالى دوست ندارد آن را كه بسيار خيانتكننده است و بزهمند . ( 107 )
يَسْتَخْفُونَ مِنَ النَّاسِ
پوشيدگى مىكنند بر مردمان .
وَ لا يَسْتَخْفُونَ مِنَ اللَّهِ
و نتوانند كه پوشيده كنند بر آفريدگار خلقان ،
وَ هُوَ مَعَهُمْ
و خداى تعالى مطّلع است بر سراير ايشان ؛
إِذْ يُبَيِّتُونَ ما لا يَرْضى مِنَ الْقَوْلِ
چون شب مىسگالند آنچه « 5 » نمىپسندد يعنى خداى تعالى از گفتار ،
وَ كانَ اللَّهُ بِما يَعْمَلُونَ مُحِيطاً
و خداى تعالى داناست بدانچه « 6 » مىكنند در نهان و آشكار . ( 108 )
هامش
( 1 ) - ن : « آن » ندارد .
( 2 ) - ن و ت : كه ايشان .
( 3 ) - ن : بدانج .
( 4 ) - ضبط از « ت » است .
( 5 ) - ن : آنج .
( 6 ) - ن : بدانج .