آمرزد . ( 99 )
وَ مَنْ يُهاجِرْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ يَجِدْ فِي الْأَرْضِ مُراغَماً كَثِيراً وَ سَعَةً
و هر كه در سبيل خداى تعالى هجرت كند ، در زمين « 1 » جاى گشتن بسيار و فراخى عيش يابد .
وَ مَنْ يَخْرُجْ مِنْ بَيْتِهِ مُهاجِراً إِلَى اللَّهِ وَ رَسُولِهِ
و هر كه بيرون « 2 » آيد از خانهء خويش هجرتكننده به آنجا ، كه خداى تعالى فرموده است « 3 » و رسول وى مصطفى ،
ثُمَّ يُدْرِكْهُ الْمَوْتُ
باز مرگ آيدش [ پيش ] از رسيدن بدانجا ،
فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ
شد مر وعده و ثواب را از خداى تعالى سزا ؛
وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً
و خداى تعالى آمرزنده است ، و بر بندگان بخشاينده است . ( 100 )
وَ إِذا ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُناحٌ أَنْ تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلاةِ
و چون به سفر رويت ، بر شما بزهاى نيست كه نماز چهار ركعتى را « 4 » دو ركعتى كنيت ،
إِنْ خِفْتُمْ أَنْ يَفْتِنَكُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا
چون از كشتن و خستن و بستن كافران بترسيت ؛
إِنَّ الْكافِرِينَ كانُوا لَكُمْ عَدُوًّا مُبِيناً
چه كافران مر شما را ، دشمنانىاند پيدا . ( 101 )
وَ إِذا كُنْتَ فِيهِمْ فَأَقَمْتَ لَهُمُ الصَّلاةَ
و چون باشى در ميان ايشان ، و خواهى تا نماز خوف كنى با ياران ،
فَلْتَقُمْ طائِفَةٌ مِنْهُمْ مَعَكَ
پس بايستند گروهى « 5 » از ايشان با تو ،
وَ لْيَأْخُذُوا أَسْلِحَتَهُمْ
و بگيرندا سلاحهاشان تا در ايشان طمع نكنند عدو ؛
فَإِذا سَجَدُوا فَلْيَكُونُوا مِنْ وَرائِكُمْ
چون ركعتى « 6 » نماز كردند ، بايد كه اينها بروند و پيش دشمنان « 7 » بايستند ،
وَ لْتَأْتِ طائِفَةٌ أُخْرى لَمْ يُصَلُّوا فَلْيُصَلُّوا مَعَكَ
و بيايند گروه ديگر كه پيش دشمن بودند ، و ركعت اول با تو نكردند ؛ تا ركعت دويم با تو كنند ،
وَ لْيَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ وَ أَسْلِحَتَهُمْ
و بايد كه اينها نيز حذر
هامش
( 1 ) - اصل : بيابد در زمين
( 2 ) - ن : برون .
( 3 ) - ن : « است » ندارد .
( 4 ) - ن : « را » ندارد .
( 5 ) - اصل : گروه .
( 6 ) - اصل : ركعت .
( 7 ) - ن و ت : دشمن .