سَتَجِدُونَ آخَرِينَ
هرآينه قوم ديگر را يابيت از منافقان ،
يُرِيدُونَ أَنْ يَأْمَنُوكُمْ وَ يَأْمَنُوا قَوْمَهُمْ
كه مىخواهند كه ايمن شوند از شما مؤمنان ، و ايمن شوند از قوم خويش يعنى كافران .
كُلَّما رُدُّوا إِلَى الْفِتْنَةِ أُرْكِسُوا فِيها
هر بارى كه به كفر خوانده شوند بدان بازگردند ،
فَإِنْ لَمْ يَعْتَزِلُوكُمْ
اگر از حرب شما جدا نروند
وَ يُلْقُوا إِلَيْكُمُ السَّلَمَ
و شما را گردن ندهند ،
وَ يَكُفُّوا أَيْدِيَهُمْ
و دستها از حرب شما در نكشند ؛
فَخُذُوهُمْ وَ اقْتُلُوهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ
بگيريتشان ، و بكشيت هر كجا يابيتشان ؛
وَ أُولئِكُمْ جَعَلْنا لَكُمْ عَلَيْهِمْ سُلْطاناً مُبِيناً
و آنهااند كه شما را دست داديم به قتل و قتال ايشان ، و گرفتن فرزند [ ان ] و مال ايشان . ( 91 )
وَ ما كانَ لِمُؤْمِنٍ أَنْ يَقْتُلَ مُؤْمِناً
و روا نيست مؤمنى را « 1 » ، كه بكشد مؤمنى را ؛
إِلَّا خَطَأً
ليكن اگر به خطا كشته شد ، حكم آن نوشته شد .
وَ مَنْ قَتَلَ مُؤْمِناً خَطَأً فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ
و هر كه مؤمنى را به خطا بكشد ، بندهء مؤمنى بايد كه آزاد كند ،
وَ دِيَةٌ مُسَلَّمَةٌ إِلى أَهْلِهِ
و ديت تمام به ورثهء كشته بسپارد ،
إِلَّا أَنْ يَصَّدَّقُوا
مگر « 2 » ورثه آن ديت ببخشند .
فَإِنْ كانَ مِنْ قَوْمٍ عَدُوٍّ لَكُمْ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ
اگر كشته از جملهء قومى « 3 » بود كه دشمنان شما بوند ؛ يعنى حربيان و وى ايمان آورده ، و از دار « 4 » حرب به دار اسلام هجرت ناكرده ؛
فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ
بندهء مؤمنى آزاد كند به طريق كفّارت ، و واجب نشود ديت .
وَ إِنْ كانَ مِنْ قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَهُمْ مِيثاقٌ
و اگر كشته از قومى « 5 » بود كه ميان شما و ايشان عهد است يعنى [ از ] اهل ذمّت ،
فَدِيَةٌ مُسَلَّمَةٌ إِلى أَهْلِهِ وَ تَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ
هم ديت واجب آيد در وى وهم كفّارت ؛
فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيامُ شَهْرَيْنِ مُتَتابِعَيْنِ
هر كه توانايى آزاد كردن بنده
هامش
( 1 ) - ن : مر مؤمنى را .
( 2 ) - ن : مگر كه .
( 3 ) - اصل : قوم .
( 4 ) - ن : در دار .
( 5 ) - اصل : قوم .