الَّذِينَ آمَنُوا يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ
آنها كه گرويدند و در سبيل خداى مجاهدت « 1 » كنند ،
وَ الَّذِينَ كَفَرُوا يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِ
و آنها كه نگرويدند در سبيل شيطان و بتان مى مقاتلت كنند .
فَقاتِلُوا أَوْلِياءَ الشَّيْطانِ إِنَّ كَيْدَ الشَّيْطانِ كانَ ضَعِيفاً
حرب كنيت با دوستان شيطان ، چه كيد شيطان ضعيف است به حقّ مؤمنان ؛ چون وى را بر تن و مال شما و دين و حال شما ولايتى نيست ، و از وى جز وسوسه و مخادعتى نيست . ( 76 )
أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ قِيلَ لَهُمْ كُفُّوا أَيْدِيَكُمْ
أ نمىبينى يا محمد آنها را كه در آرزوى جهاد بودند و گفته شد ايشان را كه دستها دركشيت از حرب كافران ، تا وقت رسيدن فرمان ؛
وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّكاةَ
و نماز كنيت ، و زكات دهيت « 2 » .
فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتالُ إِذا فَرِيقٌ مِنْهُمْ يَخْشَوْنَ النَّاسَ
چون فريضه كرده شد بر ايشان جهاد مشركان ، گروهى « 3 » از ايشان مىترسند از خلقان ،
كَخَشْيَةِ اللَّهِ أَوْ أَشَدَّ خَشْيَةً
چون ترسيدن از خداى تعالى بلك « 4 » زيادت از آن .
وَ قالُوا رَبَّنا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتالَ
و گفتند اى پروردگار ما چه حكمت را فريضه كردى بر ما قتال اهل شرك ،
لَوْ لا أَخَّرْتَنا إِلى أَجَلٍ قَرِيبٍ
چرا زمان ندادى ما را تا مدّت نزديك يعنى تا به وقت « 5 » مرگ ؛
قُلْ مَتاعُ الدُّنْيا قَلِيلٌ
بگو يا محمد برخوردارى دنيا اندك است و ناپايدار ،
وَ الْآخِرَةُ خَيْرٌ لِمَنِ اتَّقى
و آن جهان بهتر مر آنكس را كه وى است ترس كار ؛
وَ لا تُظْلَمُونَ فَتِيلًا
و بر شما ستم نرود ، به قدر آن پوستك كه در جويچهء استخوان خرما بود . ( 77 )
أَيْنَما تَكُونُوا يُدْرِكْكُمُ الْمَوْتُ وَ لَوْ كُنْتُمْ فِي بُرُوجٍ مُشَيَّدَةٍ
هر كجا باشيد دريابدتان مرگ پايان كار ، و اگر چه باشيت اندر « 6 » كوشكهاى بلند استوار .
وَ إِنْ تُصِبْهُمْ حَسَنَةٌ يَقُولُوا هذِهِ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ
و اگر برسد به ايشان حال نيك : از نصرت و غنيمت ،
هامش
( 1 ) - ن : مى مجاهدت .
( 2 ) - ن : بدهيت .
( 3 ) - اصل گروه .
( 4 ) - ن : بل كه .
( 5 ) - ن : تا وقت .
( 6 ) - ن : در .