تعالى دانا بود در ازل به ايشان كه بيايد ازيشان اين مخالفت . ( 39 )
إِنَّ اللَّهَ لا يَظْلِمُ مِثْقالَ ذَرَّةٍ
خداى تعالى ستم نكند مقدار « 1 » ذرّه [ اى ] ، به نهادن گناه ناكردن « 2 » بر بندهاى ؛
وَ إِنْ تَكُ حَسَنَةً يُضاعِفْها
و اگر آن ذرّه نيكى بود ، آن را مضاعف كند ،
وَ يُؤْتِ مِنْ لَدُنْهُ أَجْراً عَظِيماً
و از نزد خود مزد بزرگ دهد . ( 40 )
فَكَيْفَ إِذا جِئْنا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ
چگونه بود حال ايشان به قيامت ، چون آريم از هر امّتى گواهى « 3 » يعنى پيغامبران امّت ؛
وَ جِئْنا بِكَ عَلى هؤُلاءِ شَهِيداً
و آريمت يا مصطفى ، بر اينها گواه . ( 41 )
يَوْمَئِذٍ يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ عَصَوُا الرَّسُولَ لَوْ تُسَوَّى بِهِمُ الْأَرْضُ
آن روز آرزو برند كافران ، و رسول را نافرمانىكنندگان ، كه كاشكى راست كنندى به ايشان زمين يعنى خاك كنندىشان ، چنانك حيوانات ديگر را جز پرى و آدمى ؛
وَ لا يَكْتُمُونَ اللَّهَ حَدِيثاً
و نتوانند ، كه بر خداى تعالى سخنى بپوشانند . ( 42 )
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَقْرَبُوا الصَّلاةَ وَ أَنْتُمْ سُكارى
اى مؤمنان نزديك مياييت به نماز و مسجد و شما مستان ،
حَتَّى تَعْلَمُوا ما تَقُولُونَ وَ لا جُنُباً إِلَّا عابِرِي سَبِيلٍ حَتَّى تَغْتَسِلُوا
تا آنگاه كه دانيت كه چه مىخوانيت از قرآن ؛ و نيز به مسجد اندر مياييت با جنابت مگر از بهر گذشتن بود نه از بهر نشستن ، تا وقت سرو تن شستن .
وَ إِنْ كُنْتُمْ مَرْضى أَوْ عَلى سَفَرٍ
و اگر بيماران باشيت يا مسافران ،
أَوْ جاءَ أَحَدٌ مِنْكُمْ مِنَ الْغائِطِ
و آمده باشد يكى از شما از موضع قضاى حاجت آدميان ؛
أَوْ لامَسْتُمُ النِّساءَ
يا صحبت كرده باشيد « 4 » با زنان
فَلَمْ تَجِدُوا ماءً
و آب نيابيت ،
فَتَيَمَّمُوا صَعِيداً طَيِّباً
از بهر جنابت و حدث به خاك پاك تيمّم كنيت ،
فَامْسَحُوا
هامش
( 1 ) - ن : به مقدار .
( 2 ) - ن : ناكرده .
( 3 ) - ن : گوايى .
( 4 ) - اصل : باشد .