مردان را بر زنان به عقل و قوّت ، و جمعه و جماعت ، و ولايت و شهادت ، و ملك و طلاق و رجعت ، و تضعيف ميراث و قسمت ؛
وَ بِما أَنْفَقُوا مِنْ أَمْوالِهِمْ
و به آنچه هزينه مىكنند بر عيال خويش ، از اموال خويش .
فَالصَّالِحاتُ قانِتاتٌ
زنان پارسا آنانند ، كه خداپرستانند ،
حافِظاتٌ لِلْغَيْبِ
و حقهاى شويان به غيبت ايشان نگاهدارندگانند
بِما حَفِظَ اللَّهُ
بنگاه داشت خداى تعالى ايشان را ، پس نيكو داريد ايشان را .
وَ اللَّاتِي تَخافُونَ نُشُوزَهُنَّ
و آن زنان كه بترسيت كه سر برآرند ، و طاعت ندارند ؛
فَعِظُوهُنَّ
پند دهيدشان ،
وَ اهْجُرُوهُنَّ فِي الْمَضاجِعِ
و در بسترها از خود ببريتشان ،
وَ اضْرِبُوهُنَّ
[ و ] به زينتشان .
فَإِنْ أَطَعْنَكُمْ فَلا تَبْغُوا عَلَيْهِنَّ سَبِيلًا
اگر طاعت داشتندتان بهانه مجوييت ، و سخنان گذشته را بازمگوييت « 1 » ،
إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلِيًّا كَبِيراً
چه خداى تعالى بزرگ و بزرگوار است با علوّ و كبرياى خويش عذر مىپذيرد ، و بگذشته و بگذاشته « 2 » بازمىنگيرد . ( 34 )
وَ إِنْ خِفْتُمْ شِقاقَ بَيْنِهِما
و اگر بدانيت كه ميان زن و شوى مخالفت و ناخوشى است ،
فَابْعَثُوا حَكَماً مِنْ أَهْلِهِ وَ حَكَماً مِنْ أَهْلِها
بفرستيد متوسّطى از كسهاى اين و متوسّطى از كسهاى آن تا بينند « 3 » كه عيب از كيست ؛
إِنْ يُرِيدا إِصْلاحاً يُوَفِّقِ اللَّهُ بَيْنَهُما
اگر به صلاح آوردن بود مراد اين متوسّطان ، الفت و موافقت پديد آورد خداى تعالى ميان ايشان ؛
إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلِيماً خَبِيراً
چه خداى تعالى قصد ايشان داند ، و خلق را از آن آگاهاند . ( 35 )
وَ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ لا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئاً
و خداى تعالى را پرستيت ، و با وى « 4 » شرك مياوريت « 5 » ،
وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً
و با پدر و مادر نيكويى كنيت ؛
وَ بِذِي الْقُرْبى
هامش
( 1 ) - اصل : مىگوييت .
( 2 ) - ن : و گذاشته .
( 3 ) - ن : ببينند .
( 4 ) - ن : بوى .
( 5 ) - ن و ت : مياريت .