و ايشان را بود عذاب خواركننده بدان جهان . ( 178 )
ما كانَ اللَّهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلى ما أَنْتُمْ عَلَيْهِ
نه از صفت خداى تعالى است كه بماند شما را اى مؤمنان ، بدين حال كه هييت آميخته منافقان با شما مخلصان ،
حَتَّى يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ
تا جدا كند پليد را از پاك به ابتلا و امتحان ،
وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ
و نه از صفت خداى تعالى است دانا كردن شما به غيب و نهان ؛
وَ لكِنَّ اللَّهَ يَجْتَبِي مِنْ رُسُلِهِ مَنْ يَشاءُ
و ليكن « 1 » خداى تعالى برگزيند از رسولان آن را كه خواهد ، و مرو را از غيب خبر دهد .
فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ
بگرويت به خداى تعالى و رسولان وى ،
وَ إِنْ تُؤْمِنُوا وَ تَتَّقُوا فَلَكُمْ أَجْرٌ عَظِيمٌ
و اگر بگرويت و بپرهيزيت مر شما را بود مزد بزرگ به فضل و احسان وى . ( 179 )
وَ لا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ يَبْخَلُونَ بِما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ هُوَ خَيْراً لَهُمْ بَلْ هُوَ شَرٌّ لَهُمْ
و گمان مبرندا آنها كه زفتى مىكنند بدانچه « 2 » دادشان خداى تعالى از فضل خويش كه آن مر ايشان را بهتر است ، بلك « 3 » آن مر ايشان را بدتر است .
سَيُطَوَّقُونَ ما بَخِلُوا بِهِ يَوْمَ الْقِيامَةِ
هرآينه طوق كند در گردن ايشان به قيامت ، آنچه « 4 » به وى زفتى كردند از مال و انواع نعمت ؛
وَ لِلَّهِ مِيراثُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
و مر خداى تعالى را ماند « 5 » آنچه « 6 » اهل آسمان و زمين راست ،
وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ
و خداى تعالى به هر چه مىكنيت داناست . ( 180 )
لَقَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّذِينَ قالُوا إِنَّ اللَّهَ فَقِيرٌ وَ نَحْنُ أَغْنِياءُ
هرآينه شنيد خداى تعالى گفتار آن جهودان ، كه گفتند خدا درويش است و ما توانگران ، چه مىگويد :
هامش
( 1 ) - ن : و لكن .
( 2 ) - ن : بدانج .
( 3 ) - ن : بل كه .
( 4 ) - ن : آنج .
( 5 ) - اصل : راست ماند .
( 6 ) - ن : آنج .