وَ لِلَّهِ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
و مر خداى تعالى راست ، پادشاهى آسمانها و زمينها ،
وَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
و خداى تعالى بر همه چيزى تواناست . ( 189 )
إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
بدرستى كه « 1 » در آفريدن آسمانها و زمينها ،
وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ
و بر افزودن « 2 » شبها و روزها ،
لَآياتٍ لِأُولِي الْأَلْبابِ
نشانيهاى وحدانيّت خداى تعالى است مر آنها را ، كه هستند خداوندان خردها .
( 190 )
الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى جُنُوبِهِمْ
آنها كه ياد كنند خداوند را در حال ايستادن ، و نشستن و بر پهلو خفتن ؛ و گويند مراد از وى نماز آوردن است درين سه حال ،
وَ يَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
و تفكر كنند در آفرينش آسمانها و زمينها از بهر استدلال .
رَبَّنا ما خَلَقْتَ هذا باطِلًا
گويند اى پروردگار ما نيافريدى اين آسمان معلّق را ، و اين زمين مطبّق را ، مر باطل را بلك « 3 » بيان حق را ؛
سُبْحانَكَ
پاكى تو از گفتهء ناسزاگويان ،
فَقِنا عَذابَ النَّارِ
نگاه دار ما را از آتش سوزان . ( 191 )
رَبَّنا إِنَّكَ مَنْ تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ
اى پروردگار ما هر كه را به دوزخ درآوردى ، وى را « 4 » رسوا و خوار و خاكسار كردى ؛
وَ ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصارٍ
و نيست مر ستمكاران را هيچ يارىدهندهاى ، و از عذاب بازدارندهاى . ( 192 )
رَبَّنا إِنَّنا سَمِعْنا مُنادِياً يُنادِي لِلْإِيمانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا
اى پروردگار ما ما نداى منادى شنيديم ، كه گفت بگرويد و گرويديم ؛
رَبَّنا فَاغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا
اى پروردگار ما بيامرز ما را گناهان ما ،
وَ كَفِّرْ عَنَّا سَيِّئاتِنا
و بپوشان بديهاى فراوان ما ،
وَ تَوَفَّنا مَعَ الْأَبْرارِ
و با نيك مردان بردار جان ما . ( 193 )
هامش
( 1 ) - ن و ت : هرآينه .
( 2 ) - ن : و برافزود شدن .
( 3 ) - ن : بل كه .
( 4 ) - ن : ورا .