كنند ،
وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ
و خداى تعالى دوست دارد آن كسان را « 1 » كه نيكويى كنند . ( 134 )
وَ الَّذِينَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً
و آنانك « 2 » چون كارى زشت كنند ،
أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ
يا بر تن خويش ستم كنند ،
ذَكَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ
خداى تعالى را ياد كنند ، و مر گناهان خويش را از وى « 3 » آمرزش خواهند .
وَ مَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ
و كى « 4 » آمرزد گناه بندگان ، مگر خداوند ايشان ،
وَ لَمْ يُصِرُّوا عَلى ما فَعَلُوا
و پيوسته نباشند ، بر آن گناهان « 5 » كه كردند .
وَ هُمْ يَعْلَمُونَ
و ايشان مىدانند كه آن زشت كار است ، يا مىدانند كه جاى استغفار است ، يا مىدانند كه توبه [ به ] از اصرار است ، يا مىدانند كه خداى تعالى آمرزگار است . ( 135 )
أُولئِكَ جَزاؤُهُمْ مَغْفِرَةٌ مِنْ رَبِّهِمْ
آنهااند كه جزاى كار « 6 » ايشان ، آمرزش است از پروردگار ايشان ،
وَ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ
و بوستانها اى كه مىرود آبهاى روان در جويها زير قصور و اشجار ايشان ،
خالِدِينَ فِيها
جاويدانان « 7 » بوند در آنجا و دايم بود قرار ايشان ،
وَ نِعْمَ أَجْرُ الْعامِلِينَ
و نيك مزدى [ مزد ] كردار ايشان . ( 136 )
قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِكُمْ سُنَنٌ
گذشتند « 8 » پيش از شما كسان كه بر راههاى مختلف رفتند ، و [ هر ] گروهى در خور كار خويش مزد كار خويش گرفتند « 9 » ؛
فَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ
برويت در زمين ،
فَانْظُروا كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الْمُكَذِّبِينَ
بنگريت تا چگونه بود پايان كار دروغ دارندگان اهل دين . ( 137 )
هامش
( 1 ) - ن و ت : آنكسها را .
( 2 ) - ن : و آنان كه .
( 3 ) - ن : « از وى » ندارد .
( 4 ) - ن و ت : كه .
( 5 ) - ن : گناه .
( 6 ) - ن : « كار » ندارد .
( 7 ) - ن : جاودان .
( 8 ) - اصل : گذشتن .
( 9 ) - ن : در خور كار خود جزاء كار خويش . . .