وَ لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ بِبَدْرٍ وَ أَنْتُمْ أَذِلَّةٌ
و نصرت كرد شما را خداى تعالى به بدر و شما اندك شماران ، و ناساختهكاران ؛
فَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ
از خداى تعالى بترسيت ، تا شاكر نعمتهاى وى شويت . ( 123 )
إِذْ تَقُولُ لِلْمُؤْمِنِينَ أَ لَنْ يَكْفِيَكُمْ أَنْ يُمِدَّكُمْ رَبُّكُمْ بِثَلاثَةِ آلافٍ مِنَ الْمَلائِكَةِ مُنْزَلِينَ
و ياد كن يا محمد چون مىگفتى مؤمنان را « 1 » روز احد ا بسنده « 2 » نيايد كه مدد فرستدتان ، خداى تعالى سه هزار فرشته فروفرستاده از آسمان . ( 124 )
بَلى إِنْ تَصْبِرُوا وَ تَتَّقُوا
آرى اگر صبر كنيت بر حرب اعدا ، و بپرهيزيت از مخالفت فرمان مصطفى ،
وَ يَأْتُوكُمْ مِنْ فَوْرِهِمْ هذا
و بيايند بر همين جوش سوى شما ،
يُمْدِدْكُمْ رَبُّكُمْ بِخَمْسَةِ آلافٍ مِنَ الْمَلائِكَةِ مُسَوِّمِينَ
مدد فرستدتان « 3 » خداى تعالى پنج هزار فرشته نشان كرده خود را ، و اسبان خود را ، به رنگين جامهها ، و آويختنفش « 4 » عمامهها . ( 125 )
وَ ما جَعَلَهُ اللَّهُ إِلَّا بُشْرى لَكُمْ وَ لِتَطْمَئِنَّ قُلُوبُكُمْ
به و نكرد خداى تعالى فرستادن فرشتگان را ، مگر بشارت و آرام دلهاىتان را ؛
وَ مَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ
و نيست نصرت ، مگر از خداى با عزّ و حكمت . ( 126 )
لِيَقْطَعَ طَرَفاً مِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَوْ يَكْبِتَهُمْ فَيَنْقَلِبُوا خائِبِينَ
فرستادشان تا بريده گرداند كرانهاى را از كافران ، يا خوار و خاكسار و غمگين و خشمآلوده « 5 » كندشان ، تا بازگردند نوميدان . ( 127 )
لَيْسَ لَكَ مِنَ الْأَمْرِ شَيْءٌ
نيست هيچ به دست تو از كار اين كافران « 6 » ،
أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ أَوْ يُعَذِّبَهُمْ
يا توبه دهدشان يا عذاب كندشان ،
فَإِنَّهُمْ ظالِمُونَ
چه ايشانند
هامش
( 1 ) - ن و ت : مر مؤمنان را .
( 2 ) - ن و ت : اپسنده .
( 3 ) - اصل : فرستندتان .
( 4 ) - فقط « ت » واو عطف دارد .
( 5 ) - ن : خشمآلود .
( 6 ) ن : نيست مر ترا از كار .