سرهاى انگشتان مىخايند از خشم آن ؛
قُلْ مُوتُوا بِغَيْظِكُمْ
بگو يا محمد بميريت به خشم و كينهء خويش ،
إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ
چه خداى تعالى داناست بدان عداوت كه مىداريت « 1 » در سينهء خويش . ( 119 )
إِنْ تَمْسَسْكُمْ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ
اگر برسد به شما ظفرى و غنيمتى ، و فراخى و نعمتى ؛ ايشان به شادى شما غمگين و پژمان مىشوند ،
وَ إِنْ تُصِبْكُمْ سَيِّئَةٌ يَفْرَحُوا بِها
و اگر برسد به شما رنجى و هزيمتى ، و تنگى و نكبتى ، ايشان به غم شما تازه و شادمان مىشوند .
وَ إِنْ تَصْبِرُوا وَ تَتَّقُوا
و اگر صبر كنيت بر طاعت ، و بپرهيزيت از معصيت ؛
لا يَضُرُّكُمْ كَيْدُهُمْ شَيْئاً
هيچ زيان نداردتان آن « 2 » دستان ايشان ،
إِنَّ اللَّهَ بِما يَعْمَلُونَ مُحِيطٌ
چه خداى تعالى داناست به كردارهاى آشكارا « 3 » و نهان ايشان . ( 120 )
وَ إِذْ غَدَوْتَ مِنْ أَهْلِكَ
و ياد كن يا محمد چون بيرون « 4 » آمدى بامداد روز احد از جاى باش خويش ، و اهل خويش ؛ [ به صحرا ] ،
تُبَوِّئُ الْمُؤْمِنِينَ مَقاعِدَ لِلْقِتالِ
مىساختى مؤمنان را جايهاى نشست و خاست مر حرب را .
وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ
و خداى تعالى شنواى آنچه « 5 » گفتى و گفتند ، و داناى آنچه « 6 » بدل داشتى و داشتند . ( 121 )
إِذْ هَمَّتْ طائِفَتانِ مِنْكُمْ أَنْ تَفْشَلا
چون به خاطر گذاشتند دو گروه از شما بنو سلمه از خزرجيان ، و بنو حارثه از اوسيان ، كه بددل شوند و نباشند و بروند ؛
وَ اللَّهُ وَلِيُّهُما
و خداى تعالى يار ايشان و نگهدار ايشان ، باز قرار گرفتند و نرفتند و به عصمت خداى تعالى [ بود قرار ايشان ] ؛
وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ
[ و بر خداى ] توكّل كنند مؤمنان ، در كلّ روزگار ايشان . ( 122 )
هامش
( 1 ) - ن : مىدرآريد .
( 2 ) - ن : « آن » ندارد .
( 3 ) - ن و ت : آشكار .
( 4 ) - ن : برون
( 5 ) - ن : آنج .
( 6 ) - ن : آنج .