دوزخيان ، و در آنجا جاويدانان « 1 » . ( 116 )
مَثَلُ ما يُنْفِقُونَ فِي هذِهِ الْحَياةِ الدُّنْيا
داستان آنچه « 2 » هزينه مىكنند در زندگانى دنيا ، نه در رضاى مولى ؛
كَمَثَلِ رِيحٍ فِيها صِرٌّ
چون داستان بادى است ، كه در وى سرما [ اى ] و بانگى است ؛
أَصابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ فَأَهْلَكَتْهُ وَ ما ظَلَمَهُمُ اللَّهُ وَ لكِنْ أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ
كه رسد به كشت مردمان كه بر تنهاى خود ستم كردند ، يعنى حقّ خداى تعالى كه در وى است به مستحقان نسپردند ، و نيست كرد آن كشت را كه به وى گمان نيك « 3 » مىبردند ، حق تعالى ستم نكرد و ليكن « 4 » ايشان ستمكارى بجاى آوردند . ( 117 )
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا بِطانَةً مِنْ دُونِكُمْ لا يَأْلُونَكُمْ خَبالًا
اى مؤمنان مگيريت دوستان ، خاصّه از جزى « 5 » شما يعنى [ از ] كيش داران و منافقان ؛ كه ايشان تقصير نكنند در فساد كار شما ،
وَدُّوا ما عَنِتُّمْ
خواستند بزه و دشوارى و گمراهى و خسار شما .
قَدْ بَدَتِ الْبَغْضاءُ مِنْ أَفْواهِهِمْ
پديد آمده است نشان دشمنادگى در گفتار ايشان ،
وَ ما تُخْفِي صُدُورُهُمْ أَكْبَرُ
و به اضعاف آنست آنچه « 7 » هست در دل و نهان ايشان ،
قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآياتِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ
پيدا كرديم شما را علامات آن ، اگر هستيد هشياران و خردمندان . ( 118 )
ها أَنْتُمْ أُولاءِ تُحِبُّونَهُمْ وَ لا يُحِبُّونَكُمْ
اى شما اينان دوست مىداريتشان ، و ايشان دوست نمىدارندتان ؛
وَ تُؤْمِنُونَ بِالْكِتابِ كُلِّهِ
و شما به همهء كتابها مىگرويت ، وز ايشان انكار كتاب خويش مىشنويت .
وَ إِذا لَقُوكُمْ قالُوا آمَنَّا
و چون بينند « 6 » شما را گويند آورديم ما ايمان ،
وَ إِذا خَلَوْا عَضُّوا عَلَيْكُمُ الْأَنامِلَ مِنَ الْغَيْظِ
و چون تنها شوند
هامش
( 1 ) - ن : جاودان .
( 2 ) - ن : آنج .
( 3 ) - ن و ت : نيكو .
( 4 ) - ن : و لكن .
( 5 ) - ن : از جز .
( 6 ) - اصل : بيند .
( 7 ) - ن : آنج .