أَخْرَجْنا لَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ
و از آنچه « 1 » بيرون « 2 » آورديم مر شما را از زمين و آن عشر غلات است .
وَ لا تَيَمَّمُوا الْخَبِيثَ مِنْهُ تُنْفِقُونَ وَ لَسْتُمْ بِآخِذِيهِ إِلَّا أَنْ تُغْمِضُوا فِيهِ
و قصد مكنيت به شفق كه آن دهيت ، و اگر شما را از جنس آن بر كسى بود [ آن نوع ] نگيريت ، مگر كه چشم فروخوابانيت و آسان كارى كنيت ؛
وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ حَمِيدٌ
و بدانيت كه خداى تعالى بىنياز است از صدقات شما ، ستوده [ است ] به فرمودن « 3 » شما ، به دادن صدقات از بهر نجات و درجات شما .
( 267 )
الشَّيْطانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ
ديو وعده مىدهد شما را به درويشى ، و مىترساندتان به تنگ - دستى ،
وَ يَأْمُرُكُمْ بِالْفَحْشاءِ
و مىفرمايدتان به زشتى ، يعنى به زفتى ؛ و آن بنادادن ، و شفق دادن .
وَ اللَّهُ يَعِدُكُمْ مَغْفِرَةً مِنْهُ وَ فَضْلًا
و خداى تعالى وعده مىدهدتان به آمرزش گناهان ، و فزونى « 4 » بيكران ، خلف اين جهان ، و درجات آن جهان .
وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ
و خداى تعالى غنى و داناست ، و بر توانگر گردانيدن و جزا دادن شما تواناست . ( 268 )
يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَنْ يَشاءُ
حكمت دهد ، آن را كه خواهد ؛
وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً
و هر كه را داده شد صواب گفتار و كردار ، داده شد خير بسيار ؛
وَ ما يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُوا الْأَلْبابِ
و پند نگيرند به قرآن ، مگر خردمندان .
( 269 )
وَ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ نَفَقَةٍ أَوْ نَذَرْتُمْ مِنْ نَذْرٍ
و آنچه « 5 » هزينه كنيت از هزينه [ اى ] ، يا بپذيريت از پذيرفته [ اى ] ؛
فَإِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُهُ
خداى تعالى آن را داند ، و دادن جزاى وى تواند ؛
وَ ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصارٍ
و نيست مر ستمكاران را يارىدهندهاى ،
هامش
( 1 ) - ن : آنج .
( 2 ) - ن : برون .
( 3 ) - اصل : بفرموده .
( 4 ) - ن : به فزونى .
( 5 ) - ن : آنج .