مِنِّي إِلَّا مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً بِيَدِهِ
و هر كه از وى آب را چنين نخورد و ليكن آب به كف برگيرد وى است از سپاه من ، و وى را خواهم بردن .
فَشَرِبُوا مِنْهُ إِلَّا قَلِيلًا مِنْهُمْ
چون رسيدند ، و نيك تشنه شده بودند ، به روى در افتادند ، و به دهان آب خوردند ، مگر اندك از ايشان و آن سيصد و سيزده تن بودند
فَلَمَّا جاوَزَهُ هُوَ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ قالُوا لا طاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجالُوتَ وَ جُنُودِهِ
[ چون درگذشت از وى طالوت و مؤمنان ، خبر يافتند كه جالوت آمد با هشصد هزار سوار بحربشان ] ؛ گفتند : ما طاقت جالوت و سپاه وى نداريم ، و با وى حرب كردن و روى آوردن نياريم .
قالَ الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاقُوا اللَّهِ
گفتند آنكسها كه به قيامت بىگمان بودند ، و ديدار خداى را تعالى اميد دارندگان بودند :
كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ
چند گروه اندك كه غلبه كردند گروه بسيار را به نصرت خداى ،
وَ اللَّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ
و مر صابران راست معونت و حفظ خداى . ( 249 )
وَ لَمَّا بَرَزُوا لِجالُوتَ وَ جُنُودِهِ
و چون بيرون « 1 » آمدند پيش جالوت و آن سپاههاى بسيار ،
قالُوا رَبَّنا أَفْرِغْ عَلَيْنا صَبْراً
گفتند اى پروردگار ما باران صبر بر ما فروبار ،
وَ ثَبِّتْ أَقْدامَنا
و پاهاى ما را « 2 » در حرب استوار دار ،
وَ انْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرِينَ
و نصرت ده ما را بر قوم كفّار . ( 250 )
فَهَزَمُوهُمْ بِإِذْنِ اللَّهِ
برشكستندشان به نصرت خداى ،
وَ قَتَلَ داوُدُ جالُوتَ
و بكشت داود جالوت را به سنگ فلاخن به معونت خداى ؛
وَ آتاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ وَ الْحِكْمَةَ
و دادش خداى تعالى ملك و رسالت ،
وَ عَلَّمَهُ مِمَّا يَشاءُ
و آموختش « 3 » صنعت زرهگرى بىآتش و آلت
وَ لَوْ لا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ
هامش
( 1 ) - ن : برون .
( 2 ) - ن : « را » ندارد .
( 3 ) - ن : آموختن .