وَ إِنْ طَلَّقْتُمُوهُنَّ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَمَسُّوهُنَّ وَ قَدْ فَرَضْتُمْ لَهُنَّ فَرِيضَةً
و اگر طلاق دهيتشان پيش از آنكه « 1 » صحبت كرده باشيت ، و كابين ايشان « 2 » نام برده باشيت ؛
فَنِصْفُ ما فَرَضْتُمْ
ايشان را نيمهء آن نام برده واجب شود ،
إِلَّا أَنْ يَعْفُونَ أَوْ يَعْفُوَا الَّذِي بِيَدِهِ عُقْدَةُ النِّكاحِ
مگر كه زن همه بماند ، يا شوى همه بدهد ؛
وَ أَنْ تَعْفُوا أَقْرَبُ لِلتَّقْوى
و آنكه « 10 » فضل كنيت به تقوى نزديكتر ، يعنى شوى همه را دادن و زن همه را ماندن « 3 » بهتر .
وَ لا تَنْسَوُا الْفَضْلَ بَيْنَكُمْ
و فراموش مكنيت فضل كردن ، و مجاملت در معاملت به جاى آوردن ؛
إِنَّ اللَّهَ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ
چه خداى تعالى بدانچه « 4 » مىكنيت بيناست ، و هر عملى را در خور وى جزاست . « 5 » ( 237 )
حافِظُوا عَلَى الصَّلَواتِ وَ الصَّلاةِ الْوُسْطى
نگاه « 6 » داريد پنج نماز را در اوقات در كلّ حالات خاص نماز ميانگين « 7 » را ، و در تعيين وى خلاف « 8 » است صحابه و تابعين را ؛
وَ قُومُوا لِلَّهِ قانِتِينَ
و بايستيد در نماز مر خداى را قرآن خوانندگان ، و سخن دنيا مانندگان . ( 238 )
فَإِنْ خِفْتُمْ فَرِجالًا أَوْ رُكْباناً
اگر بترسيت از كافران نماز آريت ايستادگان به جماعت ، يا بر ستوران تنها تنها به ضرورت ؛
فَإِذا أَمِنْتُمْ فَاذْكُرُوا اللَّهَ كَما عَلَّمَكُمْ ما لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ
چون « 9 » ايمن شديت از دشمن خداى را شكر آريت ، و نماز را تمام گزاريت ، چنانك آموخته است شما را آنچه « 11 » شما نمىدانستيد .
( 239 )
هامش
( 1 ) - ن : آنك .
( 2 ) - ن : « ايشان » ندارد .
( 3 ) - ن و ت : شوى را همه دادن وزن را همه ماندن .
( 4 ) - ن : آنج .
( 5 ) - اصل : جزاى .
( 6 ) - اصل : نكاح .
( 7 ) - اصل :
ميانگى .
( 8 ) - ن : اختلاف .
( 9 ) - اصل : اچون . - در « ن » أ چون - ت : چون .
( 10 ) - ن : آنك .
( 11 ) - ن : آنك .