وَ الْوالِداتُ يُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كامِلَيْنِ
و مادران شير دهند فرزندان خويش را دو سال تمام ،
لِمَنْ أَرادَ أَنْ يُتِمَّ الرَّضاعَةَ
مر آن را كه تمامى رضاع خواهد بىالزام ،
وَ عَلَى الْمَوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وَ كِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ
و بر پدران است طعام مادران و كسوت ايشان ، به قدر حالت ايشان .
لا تُكَلَّفُ نَفْسٌ إِلَّا وُسْعَها
نفرمايند « 1 » شوى را وزن را كارى بر از طاقت ايشان .
لا تُضَارَّ والِدَةٌ بِوَلَدِها
ضرر مكندا ما در مر پدر را به سبب فرزندى كه دارد ، و شير ندهد يا زيادت از كفايت خواهد ؛
وَ لا مَوْلُودٌ لَهُ بِوَلَدِهِ
و ضرر نكندا پدر مر مادر را بدانك « 2 » فرزند از وى بستاند ، يا حقّ وى به وى نرساند ،
وَ عَلَى الْوارِثِ مِثْلُ ذلِكَ
و اين مؤنث بر آنكس بود كه وارث اين فرزند است بخويشى ، در حال بىپدرى و درويشى .
فَإِنْ أَرادا فِصالًا عَنْ تَراضٍ مِنْهُما وَ تَشاوُرٍ
اگر خواهند هر دو كه از شير بازكنندش بهم داستانى يكديگر پيش از تمامى دو سال ،
فَلا جُناحَ عَلَيْهِما
بزه نيست بر ايشان بدين فصال .
وَ إِنْ أَرَدْتُمْ أَنْ تَسْتَرْضِعُوا أَوْلادَكُمْ
و اگر خواهيت كه دايه گيريت مر فرزندانتان را ،
فَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ إِذا سَلَّمْتُمْ ما آتَيْتُمْ بِالْمَعْرُوفِ
بزه نيست بر شما چون سپرديت آنچه « 3 » نام برديت ايشان را ،
وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ
و از خداى تعالى بترسيت ، و بدانيت كه خداى تعالى مىبيند آنچه « 6 » مىكنيت . ( 233 )
وَ الَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَ يَذَرُونَ أَزْواجاً يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَ عَشْراً
و آن شويان كه بميرند ، و زنان مانند ، آن زنان چهار ماه و ده روز عدّت دارند ؛
فَإِذا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ فِيما فَعَلْنَ فِي أَنْفُسِهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ
چون به حاله رسيدند ، بر شما اوليا بزه نيست اگر ايشان « 4 » شوى كنند ، و رنگ « 5 »
هامش
( 1 ) - اصل : نفس مايند .
( 2 ) - ن : بدانكه .
( 3 ) - ن : آنج .
( 4 ) - اصل : اگرشان .
( 5 ) - در اصل « و رنگ » مكرر است .
( 6 ) - ن : آنج .