صواب . ( 228 )
الطَّلاقُ مَرَّتانِ
طلاق رجعى دو بار است :
فَإِمْساكٌ بِمَعْرُوفٍ أَوْ تَسْرِيحٌ بِإِحْسانٍ
نگاه داشتن به خوبى به رجعت ، يا رها كردن به نيكويى بماندن تا بگذرد عدّت .
وَ لا يَحِلُّ لَكُمْ أَنْ تَأْخُذُوا مِمَّا آتَيْتُمُوهُنَّ شَيْئاً
و نشايد شما را كه بازستانيت ، چيزى را از آن كابين كه بديشان « 1 » داديت ؛
إِلَّا أَنْ يَخافا أَلَّا يُقِيما حُدُودَ اللَّهِ
مگر كه شوى داند ، كه زن نگاه داشت حقوق مىنتواند ؛
فَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا يُقِيما حُدُودَ اللَّهِ فَلا جُناحَ عَلَيْهِما فِيمَا افْتَدَتْ بِهِ
درين حال بزه نيست بر زن كه به مال خويشتن بخرد ، و بر شوى كه بدل خلع گيرد ؛
تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ فَلا تَعْتَدُوها
اينست حدها [ ى ] خداى تعالى از وى مگذريت « 2 » اى مؤمنا [ ن ] ،
وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ
و آنكسها كه از حدها [ ى ] خداى تعالى درگذرند ايشانند ستمكاران .
( 229 )
فَإِنْ طَلَّقَها فَلا تَحِلُّ لَهُ مِنْ بَعْدُ حَتَّى تَنْكِحَ زَوْجاً غَيْرَهُ
اگر وى را « 3 » طلاق سوّم « 4 » [ دهد ] ، بازنشايد وى را « 7 » [ تا ] شوى ديگر نكند ؛
فَإِنْ طَلَّقَها فَلا جُناحَ عَلَيْهِما أَنْ يَتَراجَعا إِنْ ظَنَّا أَنْ يُقِيما حُدُودَ اللَّهِ
اگر شوى دوم طلاق دهد سپس صحبت ، بزه نيست مر شوى اول را و [ اين ] زن را كه باز نكاح كنند سپس گذشتن عدّت ، اگر دانند كه توانند نگاه « 5 » داشتن حدود شريعت ؛
وَ تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ يُبَيِّنُها لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ
و اين حدها [ ى ] خداى تعالى [ است ] كه پيدا مىكند مر قوم را كه مىدانند ، يعنى آنكسها « 6 » كه عاقلان و تأملكنندگانند . ( 230 )
وَ إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ
و چون طلاق دهيت زنان را و نزديك آيد به گذشتن
هامش
( 1 ) - ن : با ايشان .
( 2 ) - ن : در مگذريت .
( 3 ) - ن : ورا .
( 4 ) - ن و ت : سيّم
( 5 ) - ن : نگه .
( 6 ) - ن : كسها را .
( 7 ) - ن : ورا .