از بيم و گرسنگى ؛
حَتَّى يَقُولَ الرَّسُولُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ مَتى نَصْرُ اللَّهِ
تا مىگفت آن پيغامبر و مؤمنان كه نصرتى كه خداى تعالى وعده كرده است « 1 » كى « 2 » خواهد بود ،
أَلا إِنَّ نَصْرَ اللَّهِ قَرِيبٌ
بدانيت كه نصرت « 3 » خداى تعالى نزديك است و زود .
( 214 )
يَسْئَلُونَكَ ما ذا يُنْفِقُونَ
مىپرسندت يا محمد كه نفقه از چه كنند ، و بر كى « 4 » كنند ؛
قُلْ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ خَيْرٍ فَلِلْوالِدَيْنِ وَ الْأَقْرَبِينَ وَ الْيَتامى وَ الْمَساكِينِ وَ ابْنِ السَّبِيلِ
بگو آنچه هزينه كنيت از مال مر پدران و مادران راست و خويشان را ، و يتيمان و غريبان و درويشان را ؛
وَ ما تَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ
و آنچه مىكنيت از خير خداى تعالى بدان داناست ، و اين بليغترين وعدههاست . ( 215 )
كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتالُ وَ هُوَ كُرْهٌ لَكُمْ
فريضه كرده شد بر شما حرب با كافران ، و آن ناخوش است بر طبعتان ،
وَ عَسى أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئاً وَ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ
و بسا كه ناخوش داريت چيزى را و آن شما را بهتر ،
وَ عَسى أَنْ تُحِبُّوا شَيْئاً وَ هُوَ شَرٌّ لَكُمْ
و بسا كه دوست داريت چيزى را و آن شما را بدتر ،
وَ اللَّهُ يَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ
و خداى تعالى داناست ، و نادانى صفت شماست . ( 216 )
يَسْئَلُونَكَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرامِ قِتالٍ فِيهِ
مىپرسندت يا محمد از ماه حرام و در وى حرب كردن ،
قُلْ قِتالٌ فِيهِ كَبِيرٌ وَ صَدٌّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَ كُفْرٌ بِهِ وَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ إِخْراجُ أَهْلِهِ مِنْهُ أَكْبَرُ عِنْدَ اللَّهِ
بگوى كه حرب در وى بزرگ است و بزرگتر از وى بازداشتن است از دين خداى تعالى و كفر آوردن ، و منع كردن از مسجد حرام و اهل وى را « 5 » از وى بيرون بردن .
وَ الْفِتْنَةُ أَكْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ
و كفر
هامش
( 1 ) - ن و ت : كه نصرت خداى كه وعده كرده است .
( 2 ) - اصل : كه .
( 3 ) - ن : نصر .
( 4 ) - ن : بركه .
( 5 ) - ن : ورا .