و هر كه سه روز جمرهها را « 1 » بيندازد تمام و آنگاه رود ، بر وى هيچ بزهء جمره نماند چون متّقى [ بود ] .
وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّكُمْ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ
و از خداى تعالى بترسيت و بدانيت كه شما همه به جزاى وى مىبازگرديت . ( 203 )
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا
و از مردمان كس هست كه خوش مىآيد ترا گفتار وى در دنيا ،
وَ يُشْهِدُ اللَّهَ عَلى ما فِي قَلْبِهِ
و گواهى آرد خداى را بر آنچه « 2 » در دل وى است از اخلاص و تقوى ،
وَ هُوَ أَلَدُّ الْخِصامِ
و وى سخت آويز است در خصومت و دعوى ؛ و وى اخنس بن شريق منافق بود ، كه كافران را در باطن موافق بود . ( 204 )
وَ إِذا تَوَلَّى سَعى فِي الْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيها وَ يُهْلِكَ الْحَرْثَ وَ النَّسْلَ
و چون از پيش تو بازمىگردد ، د [ ر ] روى زمين به تباهى مىكوشد ، [ و كشت ] وز [ ه ] را هلاك كند « 3 » يعنى خرمن جو را مىبسوزد ، و مادهخر را مى پى زند ،
وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ الْفَسادَ
و خداى تعالى تباهى را دوست ندارد . ( 205 )
وَ إِذا قِيلَ لَهُ اتَّقِ اللَّهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْإِثْمِ
و چون وى را « 4 » مىگويند از خداى تعالى بترس كبرش مىگيرد ، و در بزه مىآرد ،
فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَ لَبِئْسَ الْمِهادُ
بس است و بسنده « 5 » وى را « 8 » دوزخ و آن بد جايگاهى كه وى را « 9 » بود . ( 206 )
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ
و از مردمان كس است كه تن خويش را مىفروشد ، و در طلب رضاى خداى تعالى مىكوشد ؛
وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ
و خداى تعالى بر بندگان بخشاينده است ، و اين آيت در حقّ صهيب « 6 » رومى هجرتكننده است « 7 » ، و مال به مشركان ماننده است . ( 207 )
هامش
( 1 ) - ن : « را » ندارد .
( 2 ) - ن : آنج .
( 3 ) - ن : مى هلاك كند .
( 4 ) - ن : ورا .
( 5 ) - ن : پسنده .
( 6 ) - اعراب اصل چنين است .
( 7 ) - ن : « است » ندارد .
( 8 ) - ن : ورا .
( 9 ) - ن : ورا .