إِلَى التَّهْلُكَةِ
و ميفكنيد تنهاى خويش را به دستهاى خويش به هلاكت ،
وَ أَحْسِنُوا إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ
و نيكويى كنيت چه خداى تعالى دوست دارد نيكوكرداران را در عبادت و معاملت . ( 195 )
وَ أَتِمُّوا الْحَجَّ وَ الْعُمْرَةَ لِلَّهِ
و تمام آريت مر خدا را حج و عمره ،
فَإِنْ أُحْصِرْتُمْ
اگر بازداشته شويت به علّتى يا دشمنى از كعبه ؛
فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ
بفرستيت از هدى آنچه « 1 » آسانتر است ، و آن از گوسفند « 2 » و گاو و شتر « 3 » است ؛
وَ لا تَحْلِقُوا رُؤُسَكُمْ حَتَّى يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهُ
و سر مستريت و از احرام بيرون مياييت ، تا به حرم نرسد آن هدى كه فرستادهييت « 4 » .
فَمَنْ كانَ مِنْكُمْ مَرِيضاً أَوْ بِهِ أَذىً مِنْ رَأْسِهِ
هر كه از شما بيمار است ، يا در سرش رنج و آزار است ، در احرام بسترد سر خود را « 5 » ، از بهر دفع آن ضر [ ر ] را .
فَفِدْيَةٌ مِنْ صِيامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ
فداى وى آنست كه « 6 » سه روز روزه دارد ، يا سه صاع گندم به شش درويش دهد ، يا گوسفند « 8 » بسمل كند .
فَإِذا أَمِنْتُمْ
چون از علّت دشمن امان يافتيت ، و تمام كردن حج و عمره [ راسا ] مان يافتيت ،
فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ
هر كه متعه آرد ؛ يعنى در ايّام [ حج ] پيش از حج عمره آرد ، و آنگه حج آرد ، و هر دو را در يك سفر آرد ؛
فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ
بر وى است هدى آسانتر ، شكر برآمدن دو نسك را در يك سفر .
فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيامُ ثَلاثَةِ أَيَّامٍ فِي الْحَجِّ وَ سَبْعَةٍ إِذا رَجَعْتُمْ
هر كه هدى نيابد ، سه روز در ايّام حج روزه دارد ، و هفت روز بعد آنكه از حج بازگردد .
تِلْكَ عَشَرَةٌ كامِلَةٌ
اين دهى « 7 » تمام است ،
ذلِكَ لِمَنْ لَمْ يَكُنْ أَهْلُهُ حاضِرِي الْمَسْجِدِ الْحَرامِ
اين روايى متعه مر آفاقى راست نه آن را كه از باشندگان حرم و مسجد حرام است .
وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا
هامش
( 1 ) - ن : آنج .
( 2 ) - ن : گوسبند .
( 3 ) - ن : اشتر .
( 4 ) - ن : فرستاديت .
( 5 ) - ن و ت : موى سر را .
( 6 ) - ن : كه يا .
( 7 ) - اصل : ده .
( 8 ) - ن : گوسبند .