وَ لَكُمْ فِي الْقِصاصِ حَياةٌ يا أُولِي الْأَلْبابِ
و شما را در قصاص زندگانى است اى خردمندان ،
لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ
تا حذر كنيت [ از كشتن ] مردمان . ( 179 )
كُتِبَ عَلَيْكُمْ إِذا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ إِنْ تَرَكَ خَيْراً الْوَصِيَّةُ لِلْوالِدَيْنِ وَ الْأَقْرَبِينَ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِينَ
نوشته شد « 1 » بر شما ، چون مرگ فراز آيد به يكى از شما ؛ چون مال ماند و غنيمت « 2 » ، به حقّ مادر و پدر و خويشان نزديكتر وصيت ، و اين حقى است بر اهل تقيّت . ( 180 )
فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ
هر كه بگرداند وصيت را از بعد آنك شنيد ،
فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَى الَّذِينَ يُبَدِّلُونَهُ
بزه « 3 » بر آن كسى است كه گردانيد ؛
إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ
چه خداى تعالى گفتار موصى و وصىّ را شنواست ، و به كرد و جزاى كرد هر دو داناست . ( 181 )
فَمَنْ خافَ مِنْ مُوصٍ جَنَفاً أَوْ إِثْماً
هر وصىّ « 4 » كه دانست از وصيتكننده ميلى بىقصد ، يا جورى به عمد ؛
فَأَصْلَحَ بَيْنَهُمْ
پس آن را به صلاح آرد ، و به « 5 » شرط شرع آن را « 6 » نگاه دارد
فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ
بر وى و بال نيست ، و آنچه كند محال نيست ؛
إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ
چه خداى تعالى آمرزيده « 7 » است خطاى وصيتكننده را ، و رحمتكننده است بر وصىّ به صلاحآرنده را . ( 182 )
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيامُ
اى مؤمنان روزه فريضه كرده شد بر شما ،
كَما كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ
چنان كه فريضه كرده شد بر آنكسها كه بودند پيش از شما ؛
لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ
تا از ترسكاران شويت ، و از دوزخ رستگاران شويت . ( 183 )
أَيَّاماً مَعْدُوداتٍ
روزهاى شمرده ، به زودى به سر برده ،
فَمَنْ كانَ مِنْكُمْ مَرِيضاً
هامش
( 1 ) - ن و ت : نبشته شد .
( 2 ) - ن و ت : غنيت .
( 3 ) - ن : بزهء آن .
( 4 ) - ن و ت : وصيتى .
( 5 ) - ن : بر .
( 6 ) - ن : « آن را » ندارد .
( 7 ) - ن : آمرزنده .