أَوْ عَلى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ أَيَّامٍ أُخَرَ
هر كه از شما بيمار شود يا باشد در سفر ، به عدد آنك بگشايد قضا كند در روزهاء ديگر .
وَ عَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعامُ مِسْكِينٍ
و بر آن پيران است كه روزه داشتن نتوانند ، كه به جاى روزهء هر روزى درويشى را طعام دهند ؛
فَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً فَهُوَ خَيْرٌ لَهُ
و هر كه بيش دهد وى را « 1 » بهتر ،
وَ أَنْ تَصُومُوا خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ
و آنك روزهداريت ، چون دانيت كه توانيت ، آن نيكوتر . ( 184 )
شَهْرُ رَمَضانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ
ماه رمضان ، آنست كه فرستاده شد در وى قرآن ؛
هُدىً لِلنَّاسِ وَ بَيِّناتٍ مِنَ الْهُدى وَ الْفُرْقانِ
ره نمودن مردمان را ، و پيدايىها مر راه ايمان را ، و جدايى حق از باطل مر خلقان را .
فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ
هر كه دريافت اين ماه را روزه دارد ،
وَ مَنْ كانَ مَرِيضاً أَوْ عَلى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ أَيَّامٍ أُخَرَ
و هر كه بيمار بود يا در سفر روزه بگشايد ، به روزگار ديگر به عدد آن روز « 2 » بگزارد .
يُرِيدُ اللَّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَ لا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ
مىخواهد خداى تعالى كه شما را آسانى بود ، و نمىخواهد كه بر شما دشوارى و گرانى بود ؛
وَ لِتُكْمِلُوا الْعِدَّةَ
و تا تمام كنيت مدّت ادا را ، يا عدّت قضا را ؛
وَ لِتُكَبِّرُوا اللَّهَ عَلى ما هَداكُمْ
و تا بزرگ داريت خداى را كه شما را هدايت داد ،
وَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ
و تا شكر آريت وى « 4 » را كه شما را « 3 » نعمت بىنهايت داد . ( 185 )
وَ إِذا سَأَلَكَ عِبادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ
و چون بپرسندت يا محمد بندگان من از من من نزديكم به ايشان به علم و رحمت ،
أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ
اجابت كنم دعاى داعيان را به فضل و منّت ؛
فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي
پس ايشان اجابت
هامش
( 1 ) - ن : ورا .
( 2 ) - ن و ت : بعدد آن .
( 3 ) - ن و ت : « شما را » ندارد .
( 4 ) - ن : ورا .