مِنْ وَلايَتِهِمْ مِنْ شَيْءٍ . . . »
« 1 » گويد :
حمزه بكسر واو خوانده و هى قراءة رديئة فإنّ الولاية من الوالى و الولاية من الولىّ . و قد قال عز و جل فى صدر الآية :
« بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ »
گفت نه ولاة بعض .
استشهاد
در بيان و توضيح لغات قرآن كريم به اشعار سرايندگان عرب جاهلى و مخضرم و اسلامى و مولّد استشهاد مىكند و ابيات شاهد در اين كتاب اندك نيست و معمولا از امرؤالقيس ، ابو العتاهيه ، عمر بن ابى ربيعه ، عبد المسيح ، فرزدق ، رؤبه ، زهير بن ابى سلمى ، الراعى ، ابودلف ، يحيى بن عمّار ، مثقب العبدى ، جرير و بسيارى از ديگر شاعران عرب ، با تعبير « قال الشاعر » و « كقول بعضهم » از آنها ياد مىكند .
علاوه بر اشعار شعرا پارهاى از مطالب را با آوردن مثلى از زبان فارسى توضيح مىدهد ؛ مثلا ذيل آيهء
« أَ فَمَنْ أَسَّسَ بُنْيانَهُ . . . »
« 2 » گويد :
اين الف و فا استفهام است كه سخن به آن مفتتح چنان كه پارسىگويان گويند در آغاز سخن : باش ، كسى كه چنين كند ؛ در نگر كسى كه چنين كند ؛ بشنو كسى كه چنين كند .
در ذيل آيهء
« . . . فَيُنَبِّئُكُمْ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ »
« 3 » گويد :
در همهء قرآن در موضع تهديد است و آن آنست كه عجم مىگويند در تهديد :
بخبر كنم ترا ؛ آرى آگاه شى ؛ آرى بخبر شى .
ذيل آيهء
« فَإِمَّا تَثْقَفَنَّهُمْ فِي الْحَرْبِ فَشَرِّدْ بِهِمْ . . . »
« 4 » گويد :
هرگه كه ايشانرا درياوى و بريشان دست ياوى در جنگ نكال كن ويرا كه هركه از بس فرا رسد حذر كند و برمد و اين آنست كه مردمان گويند در مثل كه : بل
هامش
( 1 ) . انفال / 72 .
( 2 ) . توبه / 109 .
( 3 ) . مائده / 105 و . . .
( 4 ) . انفال / 57 .