د : حكمتها و اسرار نجاست و حرمت شراب
چيزهاى مست كننده به طور كلى ( مايع و جامد ) خوردن و آشاميدن آن حرام است و فلسفه حرمت آن روشن است و كتاب مستقلى در تحريم و علت آن نوشته شده و در بحث خوردنى و نوشيدنى به نظر خوانندگان مىرسانم - منظور ما در اين جا فلسفه نجاست مست كنندههايى است كه در اصل مايع مىباشند .
قانونگذار اسلام مست كنندهاى مايع را مانند شراب و فقاع « 1 » و نبيذ « 2 » و كليه مواد الكلى را نجس و دورى از آن را واجب دانسته و آيه شريفه قرآن « خمر » ، « 3 » را « رجس » معرفى كرده و « رجس » به معنى نجاست آمده است .
مست كنندههاى مايع مثل شراب و آب جو ( نبيذ ) ، اگر چه از مواد آلى فساد پذير مىباشد و ليكن چون مواد آلى گياهى است ديرتر فاسد مىشود و ضرر قابل اعتنا در فسادش نيست ، مثل ساير مواد آلى گياهى فاسد شده ، خلاف مواد آلى حيوانى كه زيادتر موجب زيان به محيط زندگى بشر مىشود . از اين رو درباره علت نجاست مست كنندهها ، « 4 » علتى كه در ادرار و مدفوع و منى و خون و مردار گفته شده ، جارى نيست و از دو راه ديگر مىتوانيم به فلسفه نجاست شراب پى ببريم .
1 . ضرر و زيان تمام ضررهائى كه در نجاسات پنجگانه سابقا گفته شد در مقابل مفاسد و ضررهاى مواد الكلى ، ناچيز است و مواد الكلى در روايات ، مادر فسادها و مادر پستىها ناميده شد .
چنانچه در مبحث فلسفه حرمت نوشيدن مست كنندهها ذكر مىنمائيم و مقالات زيادى به اعتراف دانشمندان شرق و غرب در ضررهاى مصرف
هامش
( 1 ) . شراب . ( م )
( 2 ) . شرابى كه از جو يا مويز سازند . ( م )
( 3 ) . مائده / 90 .
( 4 ) . لايخفى ان القول بنجاسة الخمر هو المشهود بين الاصحاب و نقل الاجماع عليه كثير و حققناه مفصلًا فى الفقه ؛ مخفى نماند كه نجاست شراب بين اصحاب مشهور است و اجماع براى آن زياد است ما آن را در فقه به تفصيل تحقيق نموديم . ( م )