الكل نوشته شد و منتشر شده از اين رو قانونگذار اسلام به همان نحوى كه امر به پرهيز ، از نجاسات پنج گانه فرموده به همان نحو بلكه بيشتر ، از اين سم كشنده و ضد بشرى و خانمانسوز شراب جلوگيرى و امر به پرهيز از آن فرموده است . چنانچه دستور شستن ظرف نجس به نجاسات ديگر سه مرتبه و نسبت به شراب را هفت مرتبه داده است .
2 . تأكيد و مبالغه : چون دستور به پرهيز از اين سم كشنده « 1 » تأكيد فراوان شده و اين مبالغه و تاكيد ، موجب خوددارى از مصرف مواد الكلى مىشود . از اين رو آن را جزء نجاسات قرار داده تا زيادتر موجب تنفر و انزجار و دورى گردد . چنانچه صاحب جواهر ( عليه الرحمه ) در مورد نجاست خمر فرمود : « ان الرمي بالنجاسة من اشد مايكره علي الطبع اعظم ما يرد علي النفس ولا كذالك التحريم ؛
يعنى اين كه در شرع نسبت نجاست به شراب داده شده سببِ بزرگى است براى دورى از آن و تنفر طبع و صرف تحريم فائده دورى از آن را نمىرساند . »
نكته : شراب در زمان جاهليت و قبل از طلوع اسلام و تمامى ملتها و مذاهب دنيا ، از جمله نوشيدنى رسمى به شمار مىرفت ( نظير استعمال چاى در عصر ما ) و مردم حتى دانشمندان زمان گذشته توجهى به ضررهاى آن نداشتند و ممنوعيت از آن را امر ناشناخته مىدانستند .
قانونگذار اسلام كه به ضررهاى شراب آگاهى داشت كه امروز نزد دانشمندان شرق و غرب و ممالك مسيحى مثل آفتاب نيز روشن شده و آن را سم كشنده و ضد بشرى به شمار مىآورند . و آن را ممنوع يا
هامش
( 1 ) . مثل قول على ( ع ) : لو وقعت قطرة منها فى بئر فبنببت فى مكانها منارة لم اؤذن عليها و لو وقعت فى البحر ثم جفت فتنبت فيه الكلاء لم ارعه ؛ يعنى اگر قطره شراب در چاه افتاد و آن را پر كنند و رويش مناره بسازند من روى آن مناره اذان نگويم و اگر محل ريختن شراب خشكيد و به جايش علف روئيد من به گوسفندم ندهم . اينها نهايت مبالغه در اجتناب است . ( كشف المهلكات ، ص 198 )