حضرت اميرالمؤمنين على ( ع ) بارها در موقع نماز به حالت بيهوشى مىافتاد . چنانچه حديث خارج كردن تير از پاى مجروح آن حضرت در حال نماز ، بدون اين كه متوجّه گردد ، مشهور است .
حضرت على بن الحسين ( ع ) روزى در حال نماز بود ، كه فرزندش در مقابل چشم وى در چاه افتاد و او متوجّه نشد .
احاديث و اخبارى كه دربارهى « توجّه و حضور قلب » ذكر شد ، براى معرفى اهميت آن كافى است .
نكته :
آيا تاكنون دقت كردهايد كه چگونه آفتاب به وسيلهى ذرّهبين كاغذ را مىسوزاند ؟ چرا همان آفتاب بدون ذرّهبين كاغذ را نمىسوزاند ؟ ذرّهبين در اين مورد چه مىكند ؟
ذرّهبين ، نورى را كه بر سطحش تابيده جمع آورى مىكند و در يك نقطه خارج از خود كه « كانون » مىنامند ، متمركز مىسازد ، اين نقطه همهى خواصّ اشعهاى كه بر سطح بزرگ ذرّهبين تابيده شامل است و حرارت آن نيز برابر است با حرارت تمام سطح ذره بين .
نمازگزار نيز وقتى با حضور قلب فكر خود را متمركز سازد همان عمل ذرّهبين در فكر او انجام مىشود و چون اين حالت در وى پيدا شد ، براى درك فيض خداوند آماده مىشود . مانند ذرّهبين كه آفتاب را متمركز مىكند .
چنانچه گفتيم : نورِ فيض و رحمت الهى در همه جا هست فقط ما بايد خود را قابل دريافت آن نور سازيم تا سوز عشق الهى وجود ما را فرا گيرد .
حكمت ها و اسرار نماز (فارسى) — صفحة 82
مساهمون: شيخ احمد اهتمام (ملا احمد)
ص٨٢