افزون بر آنچه گذشت ، آثارى در منابع اهل سنت آمده است كه از آنها جز وجوب افطار در سفر ، برداشت نمىشود . توجه كنيد :
1 - دحيه كلبى از قريهاى در « دمشق » خارج شد و افطار نمود . برخى از همراهان وى افطار كردند و برخى نه . دحيه متعجب شد و گفت : « به خدا امروز چيزى ديدم .
كه گمان نمىكردم ببينم ؟ گروهى از هدايت رسول خدا روى گردانيدهاند . ان قوما رغبوا عن هدى رسول اللّه . » « 1 »
2 - گفته شده عمر بن خطاب به كسى كه در سفر روزه گرفته بود ، گفت : « روزهاش را اعاده كند . » « 2 »
3 - از عبد اللّه بن عمر نقل شده كه هركسى در سفر روزه بگيرد بايد در وطن قضاى آن را بجا آورد . « 3 »
4 - يوسف بن حكم مىگويد از عبد اللّه بن عمر پرسيدم : حكم روزه در سفر چيست ؟ گفت : اگر به كسى صدقه دهى و نپذيرد ، ناراحت نمىشوى ؟ ( اين صدقه خداست به شما ، آن را رد نكنيد ) . « 4 »
5 - ابن عباس روزهى در سفر را منع كرده بود . وى در پاسخ اين پرسش كه آيا اگر كسى در سفر روزه بگيرد ، روزهاش جايز است ؟ روزهاش را كافى ندانسته و گفته است « لا يجزئه » ، يا « لا يجزئه صيامه » . « 5 »
6 - ابو هريره به روزهدار در سفر دستور مىداد قضاى آن را بجا آورد . « 6 »
7 - كسى از سعيد بن مصيب پرسيد : آيا مىتوانم در سفر روزه بگيرم و نماز را
هامش
( 1 ) - مسند احمد ، ج 6 ، ص 398 .
( 2 ) - المحلى ، ج 6 ، ص 256 .
( 3 ) - تفسير كبير ، ج 5 ، ص 83 .
( 4 ) - كنز العمال ، ج 8 ، ص 502 ، ش 23838 ، المحلى ، ج 6 ، ص 257 .
( 5 ) - المحلى ، ج 6 ، ص 257 .
( 6 ) - المحلى ، ج 6 ، ص 257 .