پرهيز از دنياگزينى
اسلام هرگز به دنياگريزى سفارش نكردهاست و چه بسا از رهبانيت كه نوعى پرهيز از دنياست نهى نموده و آن را خارج از اسلام دانستهاست .
آنچه دين مبين اسلام در پى آن است پرهيز از دنياگزينى و توجه به آن بهعنوان حقيقت عينى و هدف اساسى است . بنابراين استفاده از دنيا و نه گزينش آن ، و به تعبير ديگر ، استفاده از دنيا بهعنوان پل و گذرگاه ، مورد ستايش اخبار و احاديث قرار گرفتهاست .
حضرت امير عليه السلام اين دونوع نگرش به دنيا را در خطبه 63 چنين بيان فرموده است .
« أَلَا إِنَّ الدُّنْيَا دَارٌ لَايُسْلَمُ مِنْهَا إِلَّا فِيهَا ، وَلَا يُنْجَى بِشَىْءٍ كَانَ لَهَا ابْتُلِيَ النَّاسُ بِهَا فِتْنَةً ، فَمَا أَخَذُوهُ مِنْهَا لَهَا أُخْرِجُوا مِنْهُ وَحُوسِبُوا عَلَيْهِ ، وَمَا أَخَذُوهُ مِنْهَا لِغَيْرِهَا قَدِمُوا عَلَيْهِ وَأَقَامُوا فِيهِ » .
دنيا منزلگاهى است كه كسى از آن رهائى نمىيابد مگر به بهرهگيرى از آن ، و نجات حاصل نمىشود به انجام عملى براى آن .
مردم بهوسيله دنيا آزمايش مىشوند آنچه را كه از دنيا براى دنيا بدست آوردهاند از كفشان مىرود و علاوه اينكه مىبايست پاسخ بدست آوردن و صرف آن را نيز بدهند . ولى آنچه را كه از دنيا براى آخرت تهيّه ديدهاند به همان خواهند رسيد و همواره با آنان خواهد بود .
فرمايش حضرت اشارهاى است مستقيم به شيوهء نگرش به دنيا ، بهطورى كه اگر