( 25 ) انسان و توحشگاه دنيا « 1 »
بسم اللَّه الرحمن الرحيم .
صفات بهيمى در انسان است ، و صفتهاى ملكى هم انسان دارد و انسان متصف به صفات شيطانى هم هست و متصف به صفات رحمانى هم هست . يكى از صفات بهيمى كه انسان به آن گرفتار است و بايد بكوشد يا آن صفت را به كلى از خود دور كند و يا صفتهاى بهيمى را در مسير صحيح قرار دهد و خودش را بر آن صفات بهيمى حاكم كند و از همان صفت بهيمه استفاده كند ( اگر نتواند و جورى نباشد كه صفت بهيمى را از خودش به كلى زايل كند ) ، توحش است . شما مىدانيد كه عدهاى از حيوانات وحشىاند ؛ يعنى از انسان مىترسند ، از انسان فرار مىكنند و با انسان انس ندارند و در صحرا و بيابانها هستند . اگر چنانچه يك آهو و يك گوزن و يك شغال و روباهى را در شهرى بياورند در بهترين خيابانها و كوچههاى شهر ، مىترسد و مىلرزد ، و فرار مىكند و اگر ببرند در مدرنترين ، زيباترين ، كاخها و ساختمانها جاى بدهند ، زندان اين حيوان است و آرزو مىكند از آنجا برود بيرون در صحراها در درهها در كوهستانهاى بىآب و علف ، در غارهاى پر از كژدم و عقرب و مار زندگى كند . اين روح اين حيوان است . اين وحشى است . اين از آدم مىترسد . اين از آدم فرار مىكند . از چيزى كه بايد به او انس پيدا كند ، به او انس پيدا نمىكند .
اين يك روحيه است . و گاهى انسان به اين روحيه گرفتار مىشود . انسان از انسان
هامش
( 1 ) ماهنامهء جهاد ( ترويج كشاورزى و توسعه روستايى ) ، ش 40 .