اوامرش را آويزه گوش كنند و بالاخره متفكر شد تا ابوذر گرديد . على عليه السلام در جملهاى چنين مىفرمايد :
مَا أَكْثَرَ الْعِبَرَ وَ أَقَلَّ الِاعْتِبَار ؛
پندها چه بسيار است و پند گرفتن چه اندك به شمار .
وسيله عبرت و تفكر بسى زياد است و همه در و ديوار آفرينش تابلوهايى است از مواعظ و زواجر و پند و اندرزها ، ولى شگفت آن كه چشمى در كار نيست كه اين خطوط برجسته را بر روى صفحه آفرينش بخواند ، و دلى بيدار نيست كه محتواى آنها را معنا كند و معنايش را هضم كند و نتايجش را در خويش پياده نمايد !
من به همه دوستانم و گلهاى نورس بوستانم توصيه مىكنم كه گاهى در خلوتگاه دل ، با قوه عاقله خويش به گفتگو نشينند و رازى از سفر زندگى و مدت مكث خويش در اطاق انتظار جهان به ميان آرند ، و در بارهء هدف از آمدن و رفتن ، و تهيه لوازم سفر خود تبادل نظر كنند تا سخن مولا على عليه السلام را متوجه شوند :
إِنَّ الْيَوْمَ عَمَلٌ بِلَا حِسَابٍ وَ غَداً حِسَابٌ بِلَا عَمَل ؛
امروز ميدان كار و فردا بازار مزد است . امروز عمل است ، بدون حساب و فردا حساب است ، بدون عمل .
توفيق همگان را در بيدارى و عمل به وظيفه خواستارم .
گفتارها و نوشتارها در نشريات و مقدمه كتاب ها (فارسى) — صفحة 569
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٥٦٩