و گاهى دست مىبوسد تا اين كه به آن مقصد مالى و جاهى و امور دنيوى كه دارد برسد . پس نتيجه طمع ، ذلت و خوارى است و مؤمن ، عزيز است . مؤمن نبايد به خاطر مال و جاه تن به ذلت و اسارت بدهد . مؤمن بايد به آنچه خدا به او داده است قانع باشد .
حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام مىفرمايد :
مَنْ لَمْ يُنَزِّهْ نَفْسَهُ عَنْ دَنَاءَةِ الْمَطَامِعِ فَقَدْ أَذَلَّ نَفْسَهُ وَ هُوَ فِى الْآخِرَةِ أَذَلُّ وَ أَخْزَى ؛
كسى كه صفحه خاطر را از پستى طمع پاك نكند ، خويشتن را ذليل و پست كرده و در قيامت به خوارى و اهانت بيشترى گرفتار است . هر كس نفس خود را از پستى طمعها دور نكند ، خود را ذليل و پست نموده است ، و او در آخرت پستتر و زبونتر است .
امام باقر عليه السلام به جابر جعفى مىفرمايد :
وَ اطْلُبْ بَقَاءَ الْعِزِّ بِإِمَاتَةِ الطَّمَعِ ، وَ ادْفَعْ ذُلَّ الطَّمَعِ بِعِزِّ الْيَأْسِ ، وَ اسْتَجْلِبْ عِزَّ الْيَأْسِ بِبُعْدِ الْهِمَّة ؛
و با كشتن طمع در خود پايدارى عزّت را بجو و خوارى طمع را به مدد عزّت نوميدى ( از خير ديگران ) از خود دور ساز .
اگر بخواهى در دنيا عزيز باشى و عزتت باقى بماند ، صفت طمع را در خودت بميران ، و دوام عزت را با اين كه صفت حيوانى طمع را در خودت نابودسازى جويا شو . معناى نابود كردن اين صفت ، اين است كه آن قدر انسان در مرحله ايمان و تقوا و خرد ، قدرت پيدا كند كه اين صفت را به كلى محاصره كند و بىاثر نمايد .
انسان كامل مىتواند اين صفت را آن قدر تحت كنترل قرار دهد كه هيچ اثرى از اين صفت در او پيدا نشود . و اين يكى از مراحل كمال انسان است .
حضرت ، در ادامه سخن خود مىفرمايند : مىتوانى از ذلت طمع ( هنگامى كه طمع را زير چتر ايمان درآوردى ) به عزت ياس و نوميدى برسى ؛ يعنى انسان از طمع به مال
گفتارها و نوشتارها در نشريات و مقدمه كتاب ها (فارسى) — صفحة 554
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٥٥٤