برسد ، باز در فكر اضافه كردن و افزودن آن است ، بنا بر اين ، چنين شخصى هيچ استراحت ندارد و همواره روانش ناآرام است .
در ادامه حديث مىفرمايد :
وَ حُرِمَ الرِّضَا ، فَافْتَقَدَ الْيَقِين .
انسان حريص رضا را از دست مىدهد . رضا اين است كه انسان به هر چه خدا به او داده است ، راضى و خشنود باشد . و حريص اين رضا را از دست مىدهد و آنچه خدا از راه حلال به او داده است ، كم مىشمارد ، و قهراً يقين به وعدههاى خدا را هم از دست مىدهد ؛ يعنى چون رضايت از او سلب مىشود ، حالت يقين را نمىيابد . بنا بر اين ، يكى از آثار سوء صفت حرص ، زوال يقين است .
در روايت ديگرى هست كه انسان حريص ، سوء ظن به خدا دارد ؛ زيرا آنچه را كه خدا به او داده است ، كم مىشمارد . از اين رو ، به نظرش مىآيد كه خدا ميان بندگانش امتيازى قايل است و در نتيجه ، به پروردگار مهربان ، سوء ظن پيدا مىكند و يقين او زايل مىشود ؛ در صورتى كه در روايت است خداوند براى هر كس به اندازه مصالح فكرى و بدنى و اجتماعى او ، روزى و مال و جاه مىدهد و اگر به كسى چيزى نداده ، صلاح او در همين است . و چه بسا افرادى كه مال يا جاه زياد ، براى آنان وزر و و بال شده و آنها را به جهنم روانه مىسازد .
در روايت است كه دنيا به منزله سايه تو است . اگر كسى سايه خودش را تعقيب كند ، هر چه مىخواهد سايه خودش را بگيرد ، دستش به او نمىرسد ؛ زيرا سايه قبل از خودش مىرود ؛ ولى اگر از سايه خود اعراض كند و به جاى ديگر برود ، هر جا رفت ، سايهاش دنبالش مىآيد .
حضرت مىفرمايد : دنبال دنيا نرويد ؛ زيرا هر چه دنبال دنيا برويد ، كمتر استراحت پيدا مىكنيد و در نتيجه هم معلوم نيست آنچه خواسته بوديد ، به دست بياوريد .
بگذاريد دنيا دنبال شما بيايد ؛ يعنى اگر هدف الهى داريد ، آن هدف را دنبال كنيد ، خداوند دنيا را به شما خواهد داد .
گفتارها و نوشتارها در نشريات و مقدمه كتاب ها (فارسى) — صفحة 556
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٥٥٦