مىبينند ، و لكن خواسته الهى را نمىبينند . چنين قلبى كور است و آن را « قلب اعمى » يا « نفس عمياء » مىگويند .
قلب اغلف يا نفس غلفا
در آيهء 88 سورهء بقره مىفرمايد :
« وَ قَالُوا قُلُوبُنَا غُلْفٌ » ؛
و گفتند : « دلهاى ما در غلاف است » .
هم چنان كه شمشير در غلاف مستور مىشود ، گويى دل نيز در غلافى قرار مىگيرد كه ديگر آنچه را بايد ببيند و بشنود نمىتواند ببيند و بشنود و چنين حالتى موجب شقاوت قلب انسان مىشود .
نفس يا قلب مريض
در آيهء 10 سورهء بقره مىفرمايد :
« فِى قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَهُمُ اللَّهُ مَرَضاً » ؛
دلهايشان گرفتار مرض است . پس خدا مرض آنان را افزون نمايد .
مرض همان حالتى است كه از گناه در دل پيدا مىشود و همچنان كه مريض به غذا و آنچه به صلاح اوست ، ميل پيدا نمىكند و غذاهاى لذيذ در ذائقهاش لذت ندارد و شيرين در ذائقهاش تلخ است ، قلب و نفس مريض نيز چنان است كه مواعظ الهى ، احكام خدا ، مصالح دنيا و آخرت در نظر او زشت و تلخ است ، اما آنچه براى او ضرر دارد و هواهاى نفسانى در ذائقه او شيرين است . و اين مرض قلب است و همانطور كه مرض جسمانى اگر معالجه نشود ، منجر به مرگ مىشود ، مرض قلب نيز موجب هلاكت انسان مىشود . اگر انسان حس كند آنچه را بايد بخواهد نمىخواهد ، مناجات خدا و انجام دستورات خدا برايش لذت بخش نيست ، بلكه در ذائقهء او تلخ مىآيد ، بايد بفهمد كه قلب او مريض است ، و بايد هر چه زودتر با مراجعه به آيات و متخصصين فن ، اطباى قلب ، مؤمنين خالص ، انسانهاى با خدا و علماى متعهد و رهروان راه انبيا به درمان قلب مريضش برخيزد و بهبودى و شفاى آن را تحصيل نمايد .