الطمع في الولاية
بعث رسول اللَّه صلى الله عليه و آله سليط بن عمرو رسولًا إلى هوذة بن علي الحنفي و هو ملك اليمامة و كان نصرانياً ، يدعوه إلى الإسلام و كتب معه كتاباً ، فقدّم عليه فأنزله و حيّاه و قرأ كتاب رسول اللَّه صلى الله عليه و آله و كتب إليه : ما أحسن ما تدعو إليه و أجمله ، و أنا شاعر قومي و خطيبهم ، و العرب تهاب مكاني ، فاجعل لي بعض الأمر أتبعك . و أجاز سليط بن عمرو بجائزة و كساه أثواباً من نسج هجر ، فقدّم بذلك على رسول اللَّه و أخبره عنه بما قال ، فقرأ كتابه فقال : لو سألني سبّابه من الأرض ما فعلت ، باد و باد ما في يده فلمّا انصرف رسول اللَّه صلى الله عليه و آله من الفتح جائه جبرئيل فأخبره أنّه قد مات .
« 1 »
بيان : تهابُ مكانى ، يعنى : از رتبه و منزلت من مىترسند ؛ سبّابه من الأرض ، يعنى : به اندازهء مربّع طول انگشتِ سبّابه مساحتى از زمين ؛ باد ، يعنى : هلاك شد .
شعر
با تو چندان وفا كنم صنما * كه جهان را وفا بياموزم
( جوينى )
هامش
( 1 ) . رسول خدا ، « سليط بن عمرو » را نزد « هوذة بن على الحنفى » فرستاد كه پادشاه يمامه و مسيحى بود . وى را به اسلام دعوت كرده ، نامهاى برايش نوشت . پيك رسول اللَّه نزد وى رفت و درود و سلام گفته ، نامهء رسول خدا را خواند و پاسخ داد : « آنچه بدان دعوت مىكنى ، چه نيكو و زيباست ! من شاعر و سخنور قوم خويشم . عرب از من مىترسد و حساب مىبَرَد . حكومتى به من بده تا پيروت گردم » .
سپس به سليط بن عمرو هدايايى داده و لباسهايى بافته از جنس خوب و فاخر به دو پوشاند . آنها را خدمت رسول خدا آورده و بديشان عرض كرد چه گفته ، پاسخش را خواند و فرمود : حتّى اگر سر انگشتى زمين از من مىخواست ، به دو نمىدادم ! هلاك شد و آنچه در اختيار داشت ، تباه گشت !
وقتى رسول خدا از فتح در يكى از جنگها برگشت ، جبرئيل آمد و به پيغمبر خبر داد كه « هوذه » مرد ( عيون الأثر ، ج 2 ، ص 337 ؛ بحار الأنوار ، ج 20 ، ص 394 ) .