محدوديّت بقا در روى زمين است ؛ وهدف در اين جا توجيه تكليف به نسل بشر به واسطهء ارسال پيامبران وفرو فرستادنِ كتابهاى آسمانى واتمام حجّت به همه ، به سبب عقل ونقل است .
ومعناى آية ، اين است كه : ما به آنها گفتيم كه : از اين باغ واز اين مقام ومنزلت ، همگى فرود آييد ؛ ودر كرهء زمين ، مسكن گزينيد ؛ وچون براي شما ونسلتان در آيندهء تاريخ ، از جانب من ، هدايتي مانند عقول سليمه وكتابهاى آسمانى اعطا شد وراهنمايانى مانند پيامبران وجانشينان آنها آمدند ، پس هر كس از هدايت من پيروى نمود ، براي أو در عالمِ پس از دنيا ، هرگز ترس واندوهى از هيچ چيزى نخواهد بود .
بحث حديثي
عيّاشى نقل كرده كه : آدم ، وقت هبوط ، به كوه صفا ؛ وحَوّا ، به كوه مروه ، فرود آمدند ؛ همان دو كوه كه سعىِ حاجيان ميان آن دو انجام مىيابد . وآدم ، از حادثهء تبعيد از ملأ أعلى به سرزمين خشك وسوزانِ مكّه ، چهل روز در حال سجده ، گريه مىكرد ، تا جبرئيل عليه السلام نازل شد . آدم ، در ضمن صحبتها ، به عذر خود از گناه اشاره كرد ، كه من گمان نمىكردم كسى دروغ بگويد وبر آن سوگند به خدا بخورد . « 1 » ونيز در روايت آمده « 2 » كه امام باقر عليه السلام فرمود : « دميدنِ روح در كالبد آدم [ در ] روز جمعه بود . ودر بهشتِ معهود هم بيش از شش ساعت ، توقّف نكردند كه گرفتار حادثهء مخالفت شدند . وعمر آدم در دنيا نهصد وسى سال بود . ودر مكّه دفن شد » . « 3 » وبر طبق روايتي ، آدم ونوح ، هر دو در حرم مطهّر علوي ، در نجف اشرف ، دفن شدهاند .
هامش
( 1 ) . تفسير العيّاشي ، ج 1 ، ص 36 ، ح 21 ؛ بحار الأنوار ، ج 11 ، ص 183 ، ح 36 .
( 2 ) . در أصل : + / « ونيز در روايت دارد » .
( 3 ) . تفسير القمّي ، ج 1 ، ص 45 ؛ وص 322 ؛ تفسير العيّاشي ، ج 2 ، ص 10 ، ح 11 ؛ بحار الأنوار ، ج 11 ، ص 188 ، ح 45 .