عدهاى ديگر گفتند : خداوند ، از آن آتشها ومار وكژدمها جلوتر بفرستد كه عذابمان كند . « 1 »
تفسير آيهء 17 تا 20
اصْبِرْ عَلَى مَا يَقُولُونَ وَاذْكُرْ عَبْدَنَا دَاوُدَ ذَا الأْيْدِ إِنَّهُ أَوَّابٌ .
إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبَالَ مَعَهُ يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِّ وَالْإِشْرَاقِ .
وَالطَّيْرَ مَحْشُورَةً كُلٌّ لَّهُ أَوَّابٌ .
وَشَدَدْنَا مُلْكَهُ وَآتَيْنَاهُ الْحِكْمَةَ وَفَصْلَ الْخِطَابِ .
اى پيامبر بر آنچه مىگويند شكيبا باش وبندهء ما داود را كه داراى قدرتها ونيروها بود بياد آر ؛ چه آنكه وى سخت كثيرالرجوع ودائم التوجه بود .
همانا ما همه كوهها را مسخرش كرديم كه همراه وى در پگاه پسين وصبحگاه به تسبيح درآيند .
وپرندگان را دورش گرد آورديم آنچنان كه همهء كوهها وپرندگان صوت خود را به دنبال صداى تسبيحش ترجيع مىدادند ، وسلطنتش محكم وقوى كرديم وحكمت وسخنرانى روشنگر وامتيازبخش ميان حق وباطل به وى عطا كرديم .
تفسير :
در آيهء شريفه چند بحث است :
أول : صبر ، يكى از اخلاق پرفضيلت انساني واسلامى ويكى از خصايص روانى واز ألوان ورنگهاى نفس ناطقه وروح است .
حقيقت صبر ، تسلط نيروى عاقله بر نفس است . همانند مسلط شدن راننده نيرومندى بر اسبى چموش كه بتواند أو را بر هر حركتي كه خود مىخواهد وادارد واز هر سيرى كه خود نمىخواهد ، جلو گيرد . هر انساني داراى چنين صفت چه
هامش
( 1 ) . التبيان في تفسير القرآن ، ج 8 ، ص 548 .