وآيا مال وثروتى كه به دست آورده تنها به مصرف خود وخانوادهاش مىرساند ويا به ديگران هم كمك مىنمايد ؟ وخلاصه اگر انسان خودمحورى باشد كه هر چيز را براي خويش بخواهد ، بايد بداند كه شكر نعمت حق را به جا نياورده وجزء زيانكاران است .
سنت حسنه وسنت سيئه
گاهى كار خيرى كه انسان انجام مىدهد ، به صورتي است كه حتى پس از مرگ آن فرد ، نتيجة آن كار باقي مىماند ؛ مثلًا بيمارستانى مىسازد كه بعد از أو تا ساليان دراز براي معالجه ودرمان بيماران از آن استفاده مىشود . ويا بر عكس ، مركز فسادى مىسازد كه پس از وى سالها نيز باقي مىماند . در هر صورت ، اين يك نحوه شكرانه نعمت ويا كفران آن است كه از زمان زندگى تا مدت زماني پس از مرگ ادامه دارد .
حديثي از رسول أكرم صلى الله عليه وآله در اين زمينه نقل شده است كه :
من سنَّ سنَّةً حسنة فله أجر من عمل بها ومن سن سنَّة سيئة فله أجر من عمل بها ؛
هر كس كه سنت وروش پسنديدهاى را در جامعه پايهريزى نمايد ، به اندازه ثواب افرادى كه به آن عمل مىنمايند ويا از نتيجة آن كار نيك بهرهمند مىشوند ، آن فرد ثواب واجر نصيبش مىگردد ونيز اگر كار زشتى را در جامعه رواج دهد ، هر كس كه تحت تأثير آن قرار گرفته وهمان گونه عمل نمايد گناهى كه بر أو نوشته مىشود ، به حساب باني نخستين آن سنت زشت هم گذاشته شده ودر پروندهاش ثبت مىگردد .
اگر يك أستاذ دانشگاه ويا يك دبير ومعلم در كلاس درس با رفتار وگفتار خويش شاگردان تحت تعليم وتربيت خويش را به گونهاى آموزش وتربيت نمايد كه براي آينده كشور وانقلاب اسلامى افرادى مؤثر ومفيد باشند ، هم خود شكرانه نعمت علم را به جاى آورده وهم به اندازه كارهاى سازنده وثمربخشى كه شاگردانش بعدها انجام مىدهند ، اجر ومزد از خداوند متعال دريافت خواهد كرد .
و